Tapia (A Coruña)

Esta praia fluvial situada a poucos quilómetros de Santiago, é un lugar perfecto para tomar o sol, pero se o teu é a sombra, non te preocupes, podes gozar dela baixo a súa extensa arboleda. A praia dispón tamén dunha zona recreativa con bar, ludoteca e biblioteca. Para evitar calquera contratempo hai un posto de socorro ao dispor dos usuarios.

Furelos (A Coruña)

Pertencente ao concello de Melide, é un espazo ideal para unha fin de semana con toda a familia. Os máis cativos contan con tobogáns, mesas de ping-pong, piscinas…Para completar as instalacións, hai tumbonas de madeira, grelladas e un pantalán para embarcacións de pouco tamaño.

Ademais, para os que queren exercitarse un pouco e estirar as pernas mentres gozan dun agasallo da natureza, hai un camiño de 15 km ao redor do río.

A Carixa (Pontevedra)

No municipio de Vila de Cruces, nas beiras do río Deza, preto da Fervenza do Toxa e do Mosteiro de Carboeiro, atópase esta praia fluvial onde podemos gozar dunha zona recreativa, de baño, dúas piscinas, un bonito paseo, un parque infantil e outro biosaudable. Sen dúbida o lugar perfecto para unha escapada.

A Calzada (Pontevedra)

Esta praia fluvial está situada en Ponte Caldelas, e conta desde 2015 con bandeira azul, grazas ás súas condicións ambientais e de instalacións. Nos seus 250 metros de lonxitude poderemos apreciar unha presa e un bosque con carballos, bidueiros e castiñeiros. Alí pódese gozar de zonas de baño de augas cristalinas para adultos e nenos, un parque infantil e outro biosaudable.

Vilatuxe (Pontevedra)

Esta praia fluvial do concello de Lalín coñécese tamén como Pozo do Boi. Unha sinxela presa de madeira forma unha piscina coa auga do río cunha profundidade de 1.8 metros, pero tamén hai zonas de menos profundidade para os nenos. Ao saír da auga poderás descansar sobre o amplo céspede, tomar un pouco de sol e gozar de todos os servizos que ofrece a área: mesas, grellada, cantina, randeeiras, etc.

Vilarello (Pontevedra)

A praia fluvial de Vilarello atópase no municipio pontevedrés de Valga. A súa chaira de area a beiras do río Ulla aseméllaa ás praias marítimas. Está situada nunha zona de interese natural, dentro da Rede Natura 2000, cun ecosistema de gran valor ecolóxico. Conta ademais cunha área de descanso con aparcamentos, hostalería e xardíns. Na época estival conta con servizo de socorrismo.

Sela (Pontevedra)

A beiras do río Miño, no concello de Arbo, atopámonos esta praia, que dispón de merendeiro e zona de pesca, polo que é un lugar perfecto para os afeccionados á pesca. Ademais, desde ela pódese acceder a dous roteiros pola beira do Miño, “O Roteiro das Pesqueiras” e o “Roteiro dos pescadores”. 

A Cova (Lugo)

No concello do Saviñao, en plena Ribeira Sacra, está situada esta pequena praia fluvial, a beiras do río Miño. Un lugar tranquilo e ideal para darse un baño refrescante. Con area fina, merendeiro, parque infantil e restaurante é posible, ademais, practicar diversos deportes náuticos, como kaiak ou pádel surf.

A vila depositaria do seu legado

Rianxo

Este ano fíxose unha década da inauguración de Casa Museo Manuel Antonio en Rianxo. Como lembra a placa colocada na fachada deste inmoble situado na Rúa de  Abaixo, foi alí onde Manuel Antonio naceu no 1900, onde viviu ata cumprir os dous anos e onde pasou diversas tempadas ata o seu falecemento en 1930. Fotografías antigas da localidade transportan ao visitante ata o Rianxo da infancia e mocidade de Manuel Antonio e ábrenlle as portas ao ambiente no que se desenvolveu a súa vida e a súa obra. Todo tipo de obxectos que o poeta foi gardando xa desde a súa infancia, textos, cartas e outros materiais diversos, así como contidos audiovisuais permiten un achegamento ao autor de “De catro a catro”.

Pero non é a Casa Museo o único lugar co que a localidade de Rianxo quixo lembrar e homenaxear a Manuel Antonio. O poeta dá nome ao paseo que acompaña a fachada marítima da vila e o seu busto está presente no xardín anexo. A escultura, obra do artista Ramón Conde, foi colocada hai agora 21 anos, no centenario do nacemento de Manuel Antonio e durante aquela mesma xornada o concello procedeu a declaralo fillo predilecto da localidade.

Outra placa conmemorativa lémbrao tamén no cemiterio municipal rianxeiro, xunto á lápida que sinala a tumba na que os restos do insigne poeta descansan xunto cos do seu pai, falecido tamén de forma prematura por mor da tuberculose cando Manuel Antonio tiña só 4 anos.

O espertar do compromiso

Vigo

A cidade de Vigo xogou un papel crucial na vida e a obra de Manuel Antonio. A ela mudouse en 1919 para estudar náutica e alí foi onde se fixo máis patente a súa aposta polas vangardas literarias e o seu compromiso político tras entrar en contacto cos principais representantes do galeguismo da época. “Vigo está tan lonxe / que se  desorientan as cartas mariñas” escribiu en “Lecer”, un dos poemas da súa obra “De  catro a  catro”, tal como recolle a placa colocada na fachada do edificio do paseo Alfonso XII onde Manuel Antonio viviu ata o ano 1923. Desde alí podía divisar unha ampla panorámica da cidade e a ría que talvez lle serviu de fonte de inspiración para algúns versos. Ademais, o poeta rianxeiro dá nome a un dos centros educativos da cidade de Vigo: o Centro Integrado de Formación Profesional Manuel Antonio, herdeiro da antiga Universidade Laboral de Vigo fundada en 1976. 

Unha homenaxe longamente esperada 

Illa Malveira Grande (Vilagarcía de Arousa)

En 1935, con motivo do quinto aniversario da morte de Manuel Antonio, un grupo de intelectuais propuxeron desde Vilagarcía de Arousa levantar un monólito en recordo do poeta. A súa proposta contou co apoio de destacadas personalidades como Castelao e Filgueira Valverde, aínda que non se chegou a materializar. Oitenta anos despois, o proxecto foi retomado e materializado nun lugar cheo de simbolismo. “Manuel Antonio. Poeta do Mar, 1900-1930. Vilagarcía, 1935. Rianxo, 2015” pódese ler no pequeno monólito colocado na Illa  Malveira Grande, no arquipélago de Cortegada, un pequeno pedazo de terra bañado polo mar que inspirou os versos de Manuel Antonio. A característica estrela co que o poema adornou algúns dos seus cadernos preside esta peza situada do corazón da Ría de Arousa. 

Centro de interpretación

Un orixinal edificio de forma alongada e recuberto por laxas de pedra dá a benvida a todos aqueles que se achegan ao Parque Arqueolóxico da Arte Rupestre. No seu interior alberga un amplo espazo expositivo dividido en nove sectores para que o visitante poida coñecer o mundo dos petróglifos desde diversas perspectivas, incluídos o proceso de investigación e posta en valor do propio xacemento de Campo Lameiro.

Rastros do pasado, Enigmas nas pedras, Busca e estudo, Desvelando os arquivos da terra, Hai 4.000 anos, Pedra contra pedra, Outra ollada, Novos enigmas e A conservación da memoria son a seccións deste percorrido que inclúe reproducións, paneis explicativos, contidos audiovisuais e, mesmo, un apartado no que se recrea como foron creados os petróglifos.

O centro expositivo dispón así mesmo dunha cafetería restaurante cunha ampla terraza con belas vistas do val de Campo Lameiro e dunha tenda na que é posible adquirir recordos do parque, publicacións sobre os petróglifos e produtos de artesanía local.

Área visitable

Se o centro de interpretación é a porta de entrada ao mundo dos petróglifos, a área  visitable é a xoia da coroa e o elemento que dá sentido a todo o parque. Un percorrido de máis de 4 quilómetros de lonxitude debidamente sinalizado e acondicionado con espazos para o descanso convida o visitante a internarse nun auténtico museo ao aire libre que lle permitirá contemplar algúns dos exemplos máis sobresalientes da arte rupestre de Campo Lameiro.

As Laxes da Forneiriña, dos Cabalos e dos Carballos, os  outeiros dous Cogoludos (I e II), das Ventaniñas e da Pena Furada, e a Fonte da Pena Furada son as oito paradas deste itinerario pensado para mostrar os principais motivos e escenas dos petróglifos na propia contorna no que foron ideados e creados hai arredor de 4.000 anos. Gravados en pedra pódense ver figuras como cervos, xinetes dacabalo, estruturas  laberínticas e círculos concéntricos.

Poboado da Idade de Bronce

O percorrido polo parque inclúe tamén a posibilidade de albiscar como era a vida das persoas que deron forma á arte rupestre. Isto é posible a través da recreación a escala real dun pequeno poboado da Idade de Bronce formado por varias cabanas, algunhas estruturas para o almacenamento de víveres, e cercados para o gando, todos eles construídos cos mesmos materiais que empregaban os antigos moradores do lugar. 

Actividades

Para apreciar todo o que ten que ofrecer, o parque dispón dun amplo programa de actividades pensadas tanto para escolares, como para grupos de diversos tamaños e familias. O acompañamento dun guía experto permite descubrir todos os secretos da arte rupestre, e a participación nos percorridos realizados á tardiña e, mesmo, durante as primeiras horas da noite, constitúe unha oportunidade única de contemplar os petróglifos desde unha óptica moi diferente.

Máis información en https://www.paar.es

E ademais

Pero Campo Lameiro presume de ser a capital da arte rupestre non só polo seu parque arqueolóxico, senón polo amplo patrimonio que se estende máis aló dos límites do recinto aberto hai agora 10 anos. A Pedra da Serpe, situada no Castro de Penalba, e os petróglifos de Rotea de Mendo, Chan da Lagoa e Outeiro de Chan da Lagoa son outros valiosos e sorprendentes lugares que ben merecen unha visita. O concello de Campo Lameiro deseñou unha ruta que parte da capital municipal para poder descubrilos.

Máis información en https://campolameiro.org/

Mostra do Aceite

Quiroga

A elaboración de aceite no municipio lucense de Quiroga remóntase á época dos romanos e forma parte dun legado que se mantivo vivo a través dos séculos grazas a elementos patrimoniais como a almazara de Bendilló. Esa estrutura, recuperada hai case 30 anos, é un dos epicentros da festa que desde hai algo máis de dúas décadas promove o Concello e que este ano, tras o parón do 2020, regresa para goce de veciños e visitantes. Será o domingo, día 30, e para evitar aglomeracións, nesta ocasión quen queira contemplar a demostración de moenda tradicional de oliva poderán facelo a través dunha pantalla situada xunto á capela das Farrapas. Ademais, catro produtores locais exhibirán e comercializarán os seus artigos no recinto da  Mostra do Aceite, cuxo acceso será libre, aínda que dando prioridade ás persoas que realizasen unha reserva previa.

Máis información en https://concellodequiroga.com/es/

Feira do Viño do Ribeiro

Ribadavia

Con 58 edicións xa ás súas costas a Feira do Viño do Ribeiro presume de ser a celebración vinícola máis antiga de Galicia. Este ano por mor da pandemia os seus organizadores cambiaron lixeiramente as datas trasladando os actos desde comezos de maio ao último fin de mes e modificaron o programa para adaptalo ás restricións aínda vixentes pola covid, pero sen renunciar á súa esencia. Así, optarán por un formato mixto que combinará as actividades virtuais con propostas presenciais que se desenvolverán seguindo un estrito protocolo de seguridade e con aforo reducido. Preto dunha trintena de adegas confirmaron xa a súa participación nos actos que se desenvolverán entre o venres 28 e o domingo 30 de maio.

Máis información en https://feiravinoribeiro.com/novas/

Festa do Boi

Allariz

Nacida a comezos do século  XIV, a Festa do Boi é unha das celebracións máis emblemáticas de Allariz. Aínda que os seus organizadores decidiron pospoñer ao 2022 os actos centrais que terían que celebrarse, como é tradición, nos días previos a Corpus, si manterán algunhas propostas para que non se apague o espírito da festa e para que os veciños sigan gozando deste episodio da súa historia. O boi que dá nome á celebración non percorrerá este ano as rúas de Allariz, pero os veciños si poderán lucir os tradicionais panos conmemorativos deseñados e comercializados pola asociación cultural Xan de Arzúa, ademais de contemplar unha exposición de fotografías de edicións anteriores. Ademais, para encher o baleiro da procesión teatralizada dos gremios locais que debería celebrarse o domingo 30, os responsables de Xan de Arzúa animan aos veciños a lucir ese día os traxes dos seus respectivos gremios. Tamén haberá algunha actividade sorpresa para os máis pequenos.

Máis información en https://www.festadoboi.gal/

Festa do Peixe

Bande

Medio século cumpre este ano a Festa  do Peixe do municipio ourensán de Bande, así que os seus promotores non están dispostos a renunciar por completo á celebración. O ano pasado foron menos dun centenar as persoas que puideron degustar o prato estrela da xornada nos catro establecementos da localidade que puideron abrir as súas portas, e nesta ocasión a intención é ampliar a oferta gastronómica e condimentala con concursos deportivos e actividades para o público infantil. Ademais, desde o  Concello levan semanas recompilando fotografías das primeiras edicións para sorprender aos veciños cunha mirada ás orixes da celebración. Tamén animan a todos os veciños a decorar as súas xanelas, balcóns e comercios para que durante a fin de semana do 28 ao 30 de maio o ambiente festivo segue moi presente nas rúas de Bande.

Máis información en https://www.facebook.com/concellodebande

Outras dúas celebracións que deberían ter lugar durante esta última fin de semana do mes de maio son a Festa do Galo de Curral de Vila de Cruces e a Festa da Troita de Ponte Caldelas, aínda que en ambos os casos os seus organizadores optaron por suspendelas por segundo ano consecutivo por mor da imposibilidade de manter uns formatos que atraían a centenares de persoas. Desde Ponte Caldelas xa anunciaron que haberá que esperar ao 2022 para volver gozar da celebración, pero en Vila de Cruces non descartan que a evolución positiva da pandemia permita retomar os actos este mesmo ano e xa estudan a posibilidade de reprogramalos para o mes de setembro. 

Tras longos días de feroz loita pugnando polo dominio da vila a poboación refuxiouse tralos muros da Cidade Vella desde os que opuxo unha gran resistencia. O inimigo terminaría por derrubar estes muros, pero cando todo o mundo cría sucumbir, María Pita, cunha lanza, matou o alférez británico que pretendía liderar a vitoria e, segundo conta a lenda, arrebatándolle a bandeira que portaba e ao berro de “Quen teña honra que me siga!” azuou os ánimos dos coruñeses logrando que o inimigo emprendese a fuxida. María Pita convertíase así nunha protagonista indiscutible da historia da Coruña e como tal, hoxe ofrecémosche un percorrido a través da cidade centrado no papel desta heroína local.

Praza de María Pita 

Comezamos a nosa visita na Praza de María Pita. O centro desta praza rectangular de 10.000 metros cadrados e proxectada a mediados do século XIX, acolle a escultura dedicada á nosa protagonista. Esta estatua de bronce de algo máis de 3 metros eríxese sobre un pedestal de pedra que supera os 5 metros, alcanzando así unha altura total superior aos 9 metros. A obra, do escultor Xosé Castiñeiras, representa a heroína coruñesa sostendo nunha man a lanza coa que matou o alférez inglés e coa outra, o corpo sen vida do seu marido falecido na batalla.

Pazo Municipal

Este edificio modernista construído entre os anos 1908 e 1912 ocupa a fronte norte da praza. Inaugurado polo Rei Alfonso  XIII no ano 1927 alberga as dependencias administrativas do Concello da Coruña. Consta de tres plantas e ático. A súa fachada de perpiaño galego con claro estilo renacentista francés mide 64 metros de longo está conformada por 43 xanelas e 15 arcos, que serven como amplos soportais. Talladas en pedra branca no frontal do edificio atopamos catro estatuas en representación das catro provincias galegas: A Coruña, Lugo, Ourense e Pontevedra. Na parte superior da fronte obsérvase o escudo da cidade e a inscrición “moi nobre e moi leal cidade da Coruña, cabeza, garda e chave, forza e antemural do Reino de Galicia”. Entrando no seu interior, a primeira planta ampara a zona nobre, composta de varios salóns, así como o Museo dos Reloxos e a Galería dos Alcaldes. Nesta planta destacan o despacho da Alcaldía, as salas de reunión dos concelleiros e a escalinata de honra que comunica a Alcaldía co Salón de Plenos. A segunda planta acolle oficinas e despachos. Por último no ático é onde antigamente estaba situada a vivenda do conserxe. Das tres torres, a máis alta alberga o reloxo e as campás.

Galerías

Baixo os pórticos do resto de edificios atoparemos diversos establecementos, entre os cales poderemos gozar dun bo café nas súas terrazas ou da gastronomía típica galega nos seus restaurantes, aproveitando o ambiente desta encantadora praza.

Cidade Vella 

Deixando atrás a solemne Praza de María Pita atoparemos a Cidade Vella. Caracterizada polas súas construcións históricas e as súas rúas empedradas, paga a pena percorrer este conxunto de grande harmonía. Convivindo co bulicio da cidade ábrese unha porta á historia. A través dos seus edificios, ocupados agora por pequenos comercios, tascas e restaurantes, camiñamos por estas rúas que nos van transportar a través de diferentes etapas históricas desde a Idade Media ata o século XXI. O casco antigo da cidade conserva as residencias e casaríos nobres das familias aristocráticas que habitaron a cidade. Entre estas construcións distínguense edificios como o Pazo do Marqués de San Martín de Hombreiro; a vivenda familiar de Emilia Pardo Bazán, hoxe convertida en casa-museo e que comparte dependencias coa Real Academia Galega; a residencia da poetisa Rosalía de Castro e do seu marido, o escritor Manuel Murguía; o Pazo de Cornide ou a antiga mansión dos Condes de Montaos, hoxe sede do Goberno Militar.

Casa Museo María Pita

Sita no número 28 da rúa de Ferrerías, este museo lembra a vida da ilustre heroína, cuxa fazaña tivo lugar a escasos metros de alí. As instalacións divídense en catro salas que ofrecen un percorrido non só pola vida da nosa protagonista e o ataque dos ingleses senón tamén, pola cidade da Coruña da época. Ao longo do ano a planta baixa da vivenda acolle ademais exposicións de temática variada.

Legado relixioso

Continuando o noso paseo polas rúas do casco antigo atopamos numerosos edificios relixiosos entre os que destacan a Igrexa de Santiago, probablemente a máis antiga da Coruña; o Convento Igrexa de Santo Domingo, que aínda que inicialmente construíuse fóra da muralla, foi reconstruído dentro da Cidade Vella no século XVII; o Convento e a Praza de Santa Bárbara; a Colexiata de Santa María do Campo ou a Igrexa da Orde Terceira.

Xardín de San Carlos

De visita obrigada é tamén o Xardín de San Carlos, nun primeiro momento foi construído no século XIV como castelo defensivo fóra da muralla, quedando unido á cidade no século  XVI. Este Xardín alberga a tumba do xeneral inglés John Moore, falecido en 1809 defendendo a cidade do ataque dos franceses. Conta o parque cunha gran variedade de especies autóctonas e outras árbores exóticas entre os que destacan dous umeiros centenarios. Ademais desde o seu miradoiro ofrécenos unhas marabillosas vistas da cidade.

As fortalezas

Xa para rematar perdémonos entre recordos de batallas e tempos pasados visitando os vestixios da vella cidade amurallada que defendeu a nosa valerosa heroína. Os restos fortificados asoman hoxe a través do bastión de San Carlos: antigo baluarte que formou parte das defensas da cidade; e o Castelo de Santo Antón: construído no século XVI sobre unha pequena illa rochosa e baixo a orde do Rei Felipe II, adquiriu a súa configuración actual a finais do século XVIII. Serviu como prisión ata mediados do século XX e a partir do ano 1968 ata día de hoxe ocupa a sede do Museo Arqueolóxico e Histórico.

Se é así, probablemente xa coñezas algunhas das praias galegas das que hoxe falaremos. Pero se aínda non te decidiches, hoxe propoñerémosche varias praias que, ademais de namorarte, farán que desexes empezar a práctica deste deporte cheo de adrenalina canto antes.

Sexa como sexa, Galicia é un lugar excepcional para a práctica de surf. Sabías que é aquí onde en 2014 se rexistrou a onda máis grande de toda España desde que se teñen datos? Nin máis nin menos que 27,81 metros de altura.

Pero vaiamos coas praias…

A primeira que se nos vén á cabeza ao pensar en surf en Galicia é, seguramente, a Praia de Pantín, debido a que é aquí onde cada ano se celebra o campionato internacional de surf Pantín Classic, do que xa falamos nalgunha ocasión. Esta praia está a uns 20 minutos de Ferrol (A Coruña) e, ademais de manterse case virxe, ten ondas durante todo o ano.

Moi preto de aquí, en Ferrol, atópase a Praia de Doniños. Esta praia destaca pola calidade da súa ondada, así como polos seus fortes ventos, que fan que se formen ondas de gran tamaño. É na primavera e no verán cando mellor se pode gozar do surf alí.

Un pouco máis ao sur no mapa, en Carballo, está a Praia de Razo, unha das máis concorridas e a segunda máis grande da comunidade galega, con algo máis de cinco quilómetros de lonxitude. Esta praia é coñecida pola calidade que teñen as súas ondas, que permiten a práctica de surf a case calquera. De feito, é unha das mellores praias para iniciarse neste deporte. Ademais, e a diferenza das outras praias da zona, nesta pódese surfear tanto se hai marea alta coma se está baixa.

Seguimos a nosa ruta pola provincia da Coruña e detémonos agora na Praia do Rostro, en plena Costa da Morte, unha praia lixeiramente agochada que adoita considerarse perigosa para o baño pero excepcional para o surf. E aí vai unha curiosidade: din que baixo a area desta praia se atopa unha antiga cidade fundada pola tribo celta dos Nerios, a cidade de Dugium.

Na zona de Muros atopamos tres praias máis que completan a nosa ruta coruñesa e que farán as delicias dos que aman este deporte: Area Maior, Ancoradoiro e Lariño. Mentres que a primeira é perfecta para os que se están iniciando no surf, as outras dúas adóitanas frecuentar surfeiros de nivel máis alto. Hainas para todos.

Xa na provincia de Pontevedra é imposible non mencionar a Praia da Lanzada. Aquí, do mesmo xeito que en Pantín, adóitanse facer campionatos de surf, pero a nivel máis local. É, tamén, unha praia perfecta para principiantes no mundo do surf, e unha das peculiaridades que fai a esta praia máis bonita se cabe é que, durante a tempada de inverno, adoita haber golfiños nadando moi preto da costa, polo que non é raro velos xunto aos surfeiros gozando das ondas. É un espectáculo fascinante.

Por último, e antes de rematar co noso percorrido surfeiro polo sur, detémonos na Praia de Patos, en Nigrán, practicamente á beira de Vigo. A esta praia acoden surfeiros de todos os recunchos a finais de verán e de inverno, debido a que é nestas épocas cando os ventos favorecen a práctica deste deporte. Ademais, esta praia é especial, debido a que desde ela pódense obter unhas vistas extraordinarias das Illas Cíes.

Seguro que non queres intentalo?

Un deles está situado ao sur da provincia de Lugo, e nel pódense atopar árbores da máis variada tipoloxía e da máis variada antigüidade. Estamos a falar do Courel, un lugar cuxa beleza se fai máis evidente coa chegada do outono.

O mero feito de percorrer as estradas desta zona e botar a vista cara ás pronunciadas ladeiras da montaña baixo os nosos pés é impresionante, pero é que no outono, ademais, o manto de cores douradas que o cobre todo fai que gocemos dunhas vistas espectaculares, de película.

E se facemos o percorrido a pé, é fácil atoparse cos cogomelos e as castañas tan típicas desta época enchendo o chan de riqueza. Tanto é así que, cada ano, son numerosos os afeccionados á micoloxía e comerciantes que acoden ó Courel a facerse con estes produtos. Produtos que, ademais, en Galicia, contan cunha calidade formidable debido ás condicións climatolóxicas e ao terreo que ofrece a comunidade.

Se es é un afeccionado ao sendeirismo, tamén atoparás aquí diversas rutas que che axudarán a coñecer un pouco máis a flora e a fauna desta zona, así como descubrir os pequenos pobos cheos de encanto que se esconden tras os bosques frondosos. Son infinitos os camiños que percorren esta serra e, entre uns e outros, antigos sequeiros de castañas, ferrerías e outros elementos que nos mostran como se vivía e como se traballaba aquí hai anos. Incluso os romanos viñeron ata aquí durante a Idade Media para facer escavacións en busca de ouro.

Non pode un marcharse de aquí tampouco sen facer un percorrido polos diferentes regatos que terminan en fermosas fervenzas no interior do Courel, como a Fervenza de Vieiros. Son imperdibles tamén as covas calcarias e os castros, como o Castro da Torre ou o Castro de Vilar, patrimonio cultural de inmenso valor.

Este outono, se tedes a oportunidade de visitar esta zona, non a desaproveitedes. Só ao chegar alí entenderedes por que é toda unha xoia da natureza e por que todo o que vai unha vez ten a necesidade de regresar.

1.-Miradoiro do Alto do Príncipe. Comezamos o noso percorrido polas Illas Cíes. Alí, tras alcanzar a fin dunha ruta de sendeirismo absolutamente inesquecible polo Monteagudo, atopámonos este miradoiro. Desde alí, tanto de pé coma sentado sobre algunha da súas rochas (como a famosa “Silla de la Reina”), un queda marabillado con todo o que pode ver ao seu arredor. A un lado, o inmenso Atlántico. Ao outro, Vigo e arredores. E entre un e outro, o azul do mar misturándose co verde da nosa vexetación

2.-Miradoiro do Castro. Tamén en Vigo é precisamente onde nos detemos agora. E é que un non pode marchar da cidade sen visitar O Castro, un monte en pleno corazón da cidade olívica desde cuxo cumio divísanse as mellores vistas da ría.

3.-Miradoiro de Santa Trega. Tamén na provincia de Pontevedra, pero máis ao sur, en plena fronteira con terras portuguesas. O miradoiro de Santa Trega pertence ao Concello da Guarda e ofrece una magnífica perspectiva da desembocadura do Río Miño, con Galicia a un lado e Portugal ao outro. Ademais, e ao igual que no caso do Miradoiro do Castro, na ladeira do monte no que están situados pódense visitar os restos de antigos castros celtas.

4.-Miradoiro Monte do Facho. En plena Costa da Vela, do que xa temos falado con profundidade anteriormente, O Facho ofrece unha vista privilexiada das Illas Cíes e das rías de Vigo e Pontevedra.  

5.-Miradoiro da Curota. Se nos diriximos cara ao norte, atopamos este miradoiro na Pobra do Caramiñal. Situado a uns 500 metros de altitude, permítenos gozar do mar en toda a súa inmensidade, coa ría de Arousa a un lado e as famosas bateas, así como da vexetación e as rochas milenarias que rodean o monte. A contorna é unha marabilla na súa totalidade.

6.-Miradoiro do Ézaro. Tras un ascenso con pendente infinita pola ladeira do Monte Pindo, chegamos a este miradoiro, do que tamén falamos recentemente noutro post. Desde aquí poderemos observar unha vista panorámica de boa parte da Costa da Morte.

7.-Miradoiro das Grelas. Na comarca de Bergantiños, é case obrigatorio facer unha parada no Miradoiro das Grelas, unha pequena área de descanso desde a que se divisan unhas magníficas panorámicas do río Anllóns e da Ensenada da Ínsua. Trátase dun espazo natural protexido, e se vades, entenderedes o por que.

8.-Miradoiro do Monte San Pedro. En plena cidade da Coruña, antigo bastión defensivo da cidade e actual parque para o descanso e a desconexión de todos os que buscan o silencio e a natureza. Xusto enfronte, a Torre de Hércules, co seu faro iluminando o camiño.

9.-Miradoiro dos Balcóns de Madrid. Se nos desprazamos cara ao este, nos detemos neste miradoiro no pleno corazón da Ribeira Sacra. Describir o que se sinte cos enormes canóns baixo os nosos pes é tarefa case imposible. Hai que velo para sentilo.

10.-Miradoiro de San Roque. Por último, en Viveiro, con 353 metros de altitude é un dos máis altos (e máis espectaculares) da Mariña Luguesa.

Que teñen en común estos miradoiros? As súas vistas impresionantes, que namoran a todo aquel que se detén a miralos.

Cal é o teu favorito?

Trátase dunha festa pagá de orixe celta que supón, segundo din os estudosos da materia, a orixe de case todas as tradicións asociadas cos mortos, remontándose a épocas anteriores ao cristianismo. Na súa orixe, fai máis de tres mil anos, considerábase esta noite como o momento perfecto para homenaxear ás almas dos antepasados falecidos que saían a visitar as súas antigas aldeas.

Co tempo converteuse nunha celebración moi festiva e, hoxe en día, son moitos os lugares nos que gozan deste día rememorando as súas tradicións máis importantes. Entre eles, Galicia, cuxas cidades e pobos énchense de xente para formar parte da festa.

Entre as tradicións deste día están as xa míticas cabazas ás que, unha vez baleiradas, facíanselle tres buracos a modo de ollos e boca para representar unha caveira (os celtas utilizaba caveiras). Segundo din, despois había que introducir unha vela no interior para espantar aos espíritos malignos. Outra tradición moi común entre os nenos é o famoso “truco ou trato” que, en realidade, non deixa de ser unha transformación do costume dos celtas á hora de deixar alimentos doces nas portas das súas casas para que os espíritos estivesen contentos e non entrasen nos seus fogares. Por ese mesmo motivo, para escorrentar a eses espíritos, era común que as xentes dos pobos celtas utilizasen máscaras e disfraces, e é por iso que hoxe en día aínda é tradición disfrazarse ese día.

Aínda que moita xente cre que o Samaín é unha copia do Halloween americano, o certo é que é xusto ao revés, e é que foron os irlandeses (que tamén celebraban esta festa) os que o exportaron a Estados Unidos a finais do século XIX. É así como alí empezan a facer a súa particular versión da celebración.

É, en parte grazas aos americanos e á súa influenza, iso si, que aquí volve celebrarse de novo esta festa, que durante anos estivera “desaparecida”, xa que eles danlle a popularidade e a importancia que ata entón en Galicia deixara de ter, e fan que renaza de novo.

Así que xa sabes, se non tes plans para o 31 de outubro, quizá este sexa un bo.

Aínda que só sexa por gozar da degustación de castañas asadas con amigos ou por bailar ao son da música que rodea esta festividade, paga a pena deixarse levar polo Samaín, unha festa para todos os públicos que nunca deixa a ninguén indiferente.
 

Aínda que se poden atopar ao longo de todo o ano, é no outono cando a cantidade é maior e máis variada. Nesta época, en Galicia, hai máis de 4.000 especies diferentes, e entre os mellores sitios para colleitalas están a Ribeira Sacra, os Ancares, o Courel, a serra do Suido e os piñeirais das Rías Baixas.

As especies máis valoradas adoitan estar en lugares concretos cunhas condicións de temperatura e humidade moi específicas, pero o certo é que hai centos de especies que se poden atopar con facilidade nos montes galegos. Porén, tamén hai moitas especies perigosas. Por iso, o recomendable é informarse previamente acerca destes cogomelos. Se queres informarte sobre este tema, hai asociacións micolóxicas en toda a comunidade que fan rutas e asesoran a todo aquel que o desexe sobre os diferentes tipos de fungo, dando información sobre que cogomelos non se deben recoller.

Tal é a importancia que este produto ten na nosa comunidade que, en numerosas cidades e vilas, fanse festas e eventos na súa honra. É o caso do Outono Micolóxico de Vilagarcía de Arousa (entre o 6 e o 15 de novembro) ou as Xornadas Micolóxicas de Parada de Sil, Mos, Bueu, Cee ou Monforte de Lemos; sen esquecer tampouco a Festa da Castaña e do Cogomelo de Riós (5 e 6 de novembro). En todas elas, ademais de poder asistir a conferencias e talleres con micólogos expertos, poderanse degustar cogomelos para todos os gustos.

Así que xa sabes, se queres introducirte un pouco máis neste mundo, telo realmente fácil en Galicia. Anímaste a saber máis?