<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Noia &#8211; Turismo de Galicia</title>
	<atom:link href="https://blog.turismo.gal/tag/noia/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://blog.turismo.gal</link>
	<description>Blog</description>
	<lastBuildDate>Tue, 27 Aug 2019 09:02:15 +0000</lastBuildDate>
	<language>gl-ES</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=7.1.3</generator>

<image>
	<url>/wp-content/uploads/2022/01/cropped-Logo_Marca_Galicia-1-32x32.png</url>
	<title>Noia &#8211; Turismo de Galicia</title>
	<link>https://blog.turismo.gal</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Noia, tierra propicia para las leyendas</title>
		<link>https://blog.turismo.gal/noia-tierra-propicia-para-las-leyendas/</link>
					<comments>https://blog.turismo.gal/noia-tierra-propicia-para-las-leyendas/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Turismo de Galicia]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 27 Aug 2019 09:02:15 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Destinos]]></category>
		<category><![CDATA[Historia]]></category>
		<category><![CDATA[Leyendas]]></category>
		<category><![CDATA[Noia]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://blog.turismo.gal/?p=11337</guid>

					<description><![CDATA[Son muchos los lugares de Galicia donde historia y leyenda se entremezclan para explicar episodios muy remotos (y no tanto) y dar respuesta a la natural curiosidad de sus habitantes. &#8230; ]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><span style="font-weight: 400;">Son muchos los lugares de Galicia donde historia y leyenda se entremezclan para explicar episodios muy remotos (y no tanto) y dar respuesta a la natural curiosidad de sus habitantes. El municipio de Noia es uno de esos parajes fértiles en narraciones de tintes legendarias.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;"> </span></p>
<p><strong>Noé, Noela y Noia</strong></p>
<p><span style="font-weight: 400;">El propio topónimo nos remite a ese difuso territorio puesto que, según cuenta la tradición, entronca con la historia del patriarca bíblico Noé. Así, la localidad de Noia habría sido bautizada con ese nombre por Galo Gafeto en homenaje a su esposa Noela, nieta de Jafet, uno de los hijos de Noé. El relato de esos orígenes legendarios ha llegado hasta nuestros días a través del escudo del municipio, en el que se puede ver una imagen de la embarcación de Noé y de la paloma con la rama de olivo que según la narración bíblica anunció la proximidad de tierra firme.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;"> </span></p>
<p><strong>La torre maldita</strong></p>
<p><span style="font-weight: 400;">La iglesia de San Martiño, situada en la céntrica plaza del Tapal, es la protagonista de otra historia, en este caso trágica, que sirve para explicar el aspecto inacabado de su fachada, con un sola torre que rompe la simetría. Cuenta la leyenda que el maestro cantero responsable de la obra murió al caer desde lo alto mientras construía la segunda torre y que una maldición caerá sobre quien trate de concluir el trabajo. Así, similar suerte corrió en el año 1973 el director de cine Claudio Guerín Hill mientras rodada su segunda película, La campana del infierno. El cineasta había ordenado completar la estructura con un decorado en cartón piedra y durante el último día de rodaje se precipitó desde lo alto muriendo a causa del impacto. Juan Antonio Bardem fue el encargado de completar el rodaje de una película elevada ya a la categoría de culto.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;"> </span></p>
<p><strong>La serpiente de la Quintana dos Mortos</strong></p>
<p><span style="font-weight: 400;">La Quintana dos Mortos, el espacio funerario situado junto a la iglesia de Santa María A Nova, es uno de los cementerios más singulares del país y como tal fue declarado Monumento Artístico-Nacional hace casi medio siglo. Además, dispone de su propia leyenda, según la cual una enorme serpiente vivía en el lugar y devoraba a todo aquel que se acercaba hasta allí. Un caballero, tras encomendarse a la Virgen, mató a la serpiente con su espada, tal como recuerda la imagen tallada en el escudo que preside la entrada al recinto. Otra serpiente es la protagonista de un relato que tiene como escenario una cueva situada en el río San Xusto. Según la leyenda, este ejemplar era tan grande que cuando se acercaba a las aldeas próximas en busca de ovejas que devorar su cola permanecía en la cueva.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;"> </span></p>
<p><strong>La sirena de Punta Paralada</strong></p>
<p><span style="font-weight: 400;">En Punta Paralada o Pedra da Fada, uno de los recodos que traza el río Tambre antes de llegar el mar, no solo es posible disfrutar de una bella panorámica de la ría de Noia, sino también recrearse tratando de localizar otra criatura legendaria. Cuentan que en la zona, próxima también a la Cova do Encanto, vivía una sirena.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;"> </span></p>
<p><strong>La capilla perdida de San Bartolomeu</strong></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Son varias las leyendas que hablan en Noia de aldeas sumergidas bajo las aguas. La más extendida explica que frente a aldea de A Barquiña, en el islote de San Bartolomeu había una capilla cuyas campanas aún se pueden ver cuando baja mucho la marea.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;"> </span></p>
<p><strong>El Pozo das Pombas</strong></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Diversos relatos convergen en las aguas del río Traba. Uno habla de que las piedras del cauce forman un pozo con una escalera en el que habita un hada que se deja ver la noche de San Juan, pero otros se refieren a la existencia de un tesoro oculto e incluso de un túnel que comunicaría el lugar con la plaza del Tapal.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;"> </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Más información </span><a href="http://www.coliseonoela.com/noia/gl/lugar-de-encanto/lencantos"><span style="font-weight: 400;">aquí</span></a></p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://blog.turismo.gal/noia-tierra-propicia-para-las-leyendas/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Noia, terra propicia para as lendas</title>
		<link>https://blog.turismo.gal/noia-terra-propicia-para-as-lendas/</link>
					<comments>https://blog.turismo.gal/noia-terra-propicia-para-as-lendas/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Turismo de Galicia]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 27 Aug 2019 09:01:51 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Destinos]]></category>
		<category><![CDATA[Historia]]></category>
		<category><![CDATA[Lendas]]></category>
		<category><![CDATA[Noia]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://blog.turismo.gal/?p=11340</guid>

					<description><![CDATA[Son moitos os lugares de Galicia onde historia e lenda se mesturan para explicar episodios moi remotos (e non tanto) e dar resposta á natural curiosidade dos seus habitantes. O &#8230; ]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><span style="font-weight: 400;">Son moitos os lugares de Galicia onde historia e lenda se mesturan para explicar episodios moi remotos (e non tanto) e dar resposta á natural curiosidade dos seus habitantes. O municipio de Noia é unha desas paraxes fértiles en narracións de connotacións lendarias.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;"> </span></p>
<p><strong>Noé, Noela e Noia</strong></p>
<p><span style="font-weight: 400;">O propio topónimo remítenos a ese difuso territorio debido a que, segundo conta a tradición, entronca coa historia do patriarca bíblico Noé. Así, a localidade de Noia foi bautizada con ese nome por Galo Gafeto en homenaxe á súa esposa Noela, neta de  Jafet, un dos fillos de Noé. O relato desas orixes lendarias chegou ata os nosos días a través do escudo do municipio, no que se pode ver unha imaxe da embarcación de Noé e da pomba coa rama de oliveira que segundo a narración bíblica anunciou a proximidade de terra firme.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;"> </span></p>
<p><strong>A torre maldita</strong></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A igrexa de San Martiño, situada na céntrica praza do Tapal, é a protagonista doutra historia, neste caso tráxica, que serve para explicar o aspecto inacabado da súa fachada, cunha soa torre que rompe a simetría. Conta a lenda que o mestre canteiro responsable da obra morreu ao caer desde o alto mentres construía a segunda torre e que unha maldición caerá sobre quen trate de concluír o traballo. Así, similar sorte correu no ano 1973 o director de cinema Claudio Guerín Hill mentres rodada a súa segunda película, A campá do inferno. O cineasta ordenara completar a estrutura cun decorado en cartón pedra e durante o último día de rodaxe precipitouse desde o alto morrendo a causa do impacto. Juan Antonio Bardem foi o encargado de completar a rodaxe dunha película elevada xa á categoría de culto.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;"> </span></p>
<p><strong>A serpe da Quintana dos Mortos</strong></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A Quintana dos Mortos, o espazo funerario situado xunto á igrexa de Santa María A  Nova, é un dos cemiterios máis singulares do país e como tal foi declarado Monumento Artístico-Nacional fai case medio século. Ademais, dispón da súa propia lenda, segundo a cal unha enorme serpe vivía no lugar e devoraba a todo aquel que se achegaba ata alí. Un cabaleiro, tras encomendarse á Virxe, matou á serpe coa súa espada, tal como lembra a imaxe tallada no escudo que preside a entrada ao recinto. Outra serpe é a protagonista dun relato que ten como escenario unha cova situada no río San Xusto. Neste caso, a lenda di que este exemplar era tan grande que cando se achegaba ás aldeas próximas en busca de ovellas que devorar a súa cola permanecía na cova.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;"> </span></p>
<p><strong>A sirena de Punta Paralada</strong></p>
<p><span style="font-weight: 400;">En Punta Paralada ou Pedra da Fada, un dos recunchos que traza o río Tambre antes de chegar ao mar, non só é posible gozar dunha bela panorámica da ría de Noia, senón tamén recrearse tratando de localizar outra criatura lendaria. Contan que na zona, próxima tamén á Cova do Encanto, vivía unha serea.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;"> </span></p>
<p><strong>A capela perdida de San Bartolomeu</strong></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Son varias as lendas que falan en Noia de aldeas mergulladas baixo as augas. A máis estendida explica que fronte a aldea da Barquiña, no illote de San Bartolomeu, había unha capela cuxas campás aínda se poden ver cando baixa moito a marea.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;"> </span></p>
<p><strong>O Pozo das Pombas</strong></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Diversos relatos converxen nas augas do río Traba. Un fala de que as pedras do leito forman un pozo cunha escaleira no que habita unha fada que se deixa ver a noite de San Xoán, pero outros se refiren á existencia dun tesouro oculto e mesmo dun túnel que comunicaría o lugar coa praza do Tapal.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;"> </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Máis información </span><a href="http://www.coliseonoela.com/noia/gl/lugar-de-encanto/lencantos"><span style="font-weight: 400;">aquí</span></a></p>
<p><span style="font-weight: 400;"> </span></p>
<p><span style="font-weight: 400;"> </span></p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://blog.turismo.gal/noia-terra-propicia-para-as-lendas/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>As minas de estaño e volframio de San Fins</title>
		<link>https://blog.turismo.gal/as-minas-de-estano-e-volframio-de-san-fins/</link>
					<comments>https://blog.turismo.gal/as-minas-de-estano-e-volframio-de-san-fins/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Turismo de Galicia]]></dc:creator>
		<pubDate>Fri, 12 Jan 2018 10:00:45 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Destinos]]></category>
		<category><![CDATA[Experiencias]]></category>
		<category><![CDATA[Lousame]]></category>
		<category><![CDATA[Noia]]></category>
		<category><![CDATA[provincia da coruña]]></category>
		<category><![CDATA[turismo industrial]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://blog.turismo.gal/?p=8909</guid>

					<description><![CDATA[O volframio foi e segue sendo un mineral moi apreciado en diversas aplicacións industriais, desde os fíos incandescentes que fan alumar as lámpadas ao seu emprego para endurecer as aliaxes &#8230; ]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><span style="font-weight: 400;">O volframio foi e segue sendo </span><b>un mineral moi apreciado</b><span style="font-weight: 400;"> en diversas aplicacións industriais, desde os fíos incandescentes que fan alumar as lámpadas ao seu emprego para endurecer as aliaxes do aceiro. Foi quizá este último uso o que fixo famoso a este material, posto que durante os anos da </span><b>Segunda Guerra Mundial</b><span style="font-weight: 400;"> os dous bandos en conflito, o dos nazis alemáns e o dos aliados británicos e franceses, pelexaron por facerse cos principais xacementos europeos. Sendo Galicia unha terra bastante rica en volframio, non é estraño que fose escenario dunha loita soterrada e propia de película de espías durante a época, da que quedan como testemuña minas coma a de San Fins, en Lousame (A Coruña).</span><span id="more-8909"></span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Nesta zona do interior da serra do Barbanza explotáronse durante boa parte do século XX filóns tanto de volframio coma de estaño. San Fins (escrito a veces &#8220;San Finx&#8221;) encóntrase na </span><b>parroquia de Vilacoba do Concello de Lousame</b><span style="font-weight: 400;">, moi próximo a Noia. A mina abriuna en 1884 unha familia de </span><b>orixe británica</b><span style="font-weight: 400;">, os Burbury, baixo a denominación empresarial de The San Finx Tin Mines Limited. Foi unha das primeiras explotacións de volframio de Europa, e utilizaba tecnoloxía punta para a época. Moita desta maquinaria aínda se pode contemplar hoxe no edificio que acolle o Museo, construído orixinariamente nos anos 20 do século pasado por outra empresa inglesa, The Phoenicia Tin Mines, para albergar os compresores que inxectaban aire comprimido no interior do pozo.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Porque o avance industrial desta mina foi, en boa parte, cousa de británicos. Para potenciar a produtividade, outra sociedade, The Vilacoba Hidropower Company, edificou moi cerca unha pequena central eléctrica que daba servizo ao complexo. O seu </span><b>momento de maior esplendor deuse nos anos trinta</b><span style="font-weight: 400;">, momento no que xa funcionaban o chamado Pozo Novo e unha planta de lavado e refino do mineral. O produto levábase posteriormente cara a costa, para embarcalo en Carril cara o seu destino internacional. Como é de supor, en plena febre polo armamento os mercados británico e alemán eran os principais compradores.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">A época de propiedade británica remataría coa Segunda Guerra Mundial e a entrada na factoría da española Industrias Gallegas. O </span><b>período de prosperidade industrial</b><span style="font-weight: 400;"> asociado á mina deixou na comarca unha fonda pegada, e tamén historias sobre estraperlo, roubo de mineral e noites escarvando no monte para conseguir unhas poucas pintas do prezado elemento. Nunha época de grandes penurias económicas, dar cun depósito de volframio podía significar gañar nunhas horas o que se arrincaba da terra en moitos meses. A mina continuou activa ata os noventa, cando pechou, aínda que nos últimos anos volveu abrir con técnicas de extracción moito máis modernas: o estaño e o volframio seguen a ser materiais moi valiosos e raros en Europa, que compra en China a maior parte do que necesita.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Na actualidade, os principais edificios foron recuperados como centro de interpretación e as vivendas dos mineiros convertéronse nun fermoso bar e restaurante. Para asegurar a entrada, convén chamar previamente ao concello de Lousame e consultar as condicións da visita, que normalmente se debe facer en grupo.</span></p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://blog.turismo.gal/as-minas-de-estano-e-volframio-de-san-fins/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>1</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Las minas de estaño y volframio de San Fins</title>
		<link>https://blog.turismo.gal/las-minas-de-estano-y-volframio-de-san-fins/</link>
					<comments>https://blog.turismo.gal/las-minas-de-estano-y-volframio-de-san-fins/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Turismo de Galicia]]></dc:creator>
		<pubDate>Fri, 12 Jan 2018 10:00:45 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Destinos]]></category>
		<category><![CDATA[Experiencias]]></category>
		<category><![CDATA[Lousame]]></category>
		<category><![CDATA[Noia]]></category>
		<category><![CDATA[Provincia de A Coruña]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://blog.turismo.gal/?p=8930</guid>

					<description><![CDATA[El volframio fue y sigue siendo un mineral muy apreciado en diversas aplicaciones industriales, desde los hilos incandescentes que hacen alumbrar a las bombillas a su empleo para endurecer las &#8230; ]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><span style="font-weight: 400;">El volframio fue y sigue siendo </span><b>un mineral muy apreciado</b><span style="font-weight: 400;"> en diversas aplicaciones industriales, desde los hilos incandescentes que hacen alumbrar a las bombillas a su empleo para endurecer las aleaciones del acero. Fue quizá este último uso el que hizo famoso a este material, puesto que durante los años de la </span><b>Segunda Guerra Mundial</b><span style="font-weight: 400;"> los dos bandos en conflicto, el de los nazis alemanes y el de los aliados británicos y franceses, pelearon por hacerse con los principales yacimientos europeos. Siendo Galicia una tierra bastante rica en volframio, no es extraño que fuese escenario de una lucha soterrada y propia de película de espías durante la época, de la que quedan como testimonio minas como la de San Fins, en Lousame (A Coruña).</span><span id="more-8930"></span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">En esta zona del interior de la sierra del Barbanza se explotaron durante buena parte del siglo XX filones tanto de volframio como de estaño. San Fins (escrito a veces “San Finx”) se encuentra en la </span><b>parroquia de Vilacoba del municipio de Lousame</b><span style="font-weight: 400;">, muy próximo a Noia. La mina la abrió en 1884 una familia de </span><b>origen británico, </b><span style="font-weight: 400;">los Burbury, bajo la denominación empresarial de The San Finx Tin Mines Limited. Fue una de las primeras explotaciones de volframio de Europa y utilizaba tecnología punta para la época. Mucha de esta maquinaria aún se puede contemplar hoy en el edificio que acoge el Museo, construido originariamente en los años 20 del siglo pasado por otra empresa inglesa, The Phoenicia Tin Mines, para albergar los compresores que inyectaban aire comprimido en el interior del pozo.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">Porque el avance industrial de esta mina fue, en buena parte, cosa de británicos. Para potenciar la productividad, otra sociedad, The Vilacoba Hidropower Company, edificó muy cerca una pequeña central eléctrica que daba servicio al complejo. Su </span><b>momento de mayor esplendor se dio en los años treinta</b><span style="font-weight: 400;">, momento en el que ya funcionaban el llamado Pozo Nuevo y una planta de lavado y refino de mineral. El producto se llevaba posteriormente hacia la costa para embarcarlo en Carril hasta su destino internacional. Como es de suponer, en plena fiebre por el armamento los mercados británico y alemán eran los principales compradores.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">La época de propiedad británica se acabaría con la Segunda Guerra Mundial y la entrada en la factoría de la española Industrias Gallegas. El </span><b>período de prosperidad industrial</b><span style="font-weight: 400;"> asociado a la mina dejó en la comarca una honda huella, y también historias sobre estraperlo, robo de mineral y noches escarbando en el monte para conseguir unas pocas </span><i><span style="font-weight: 400;">pintas</span></i><span style="font-weight: 400;"> del preciado elemento. En una época de grandes penurias económicas, dar con un depósito de volframio podía significar ganar en unas horas lo que se arrancaba de la tierra en muchos meses. La mina continuó activa hasta los noventa, cuando cerró, aunque en los últimos años ha vuelto a abrir con técnicas de extracción mucho más modernas: el estaño y el volframio siguen siendo materiales muy valiosos y raros en Europa, que compra en China la mayor parte de lo que necesita.</span></p>
<p><span style="font-weight: 400;">En la actualidad, los principales edificios han sido recuperados como centro de interpretación y las viviendas de los mineros se han convertido en un bonito bar y restaurante. Para asegurar la entrada, conviene llamar previamente al Concello de Lousame y consultar las condiciones de la visita, que normalmente se debe hacer en grupo.</span></p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://blog.turismo.gal/las-minas-de-estano-y-volframio-de-san-fins/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>3</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Esteiro do Tambre</title>
		<link>https://blog.turismo.gal/esteiro-do-tambre/</link>
					<comments>https://blog.turismo.gal/esteiro-do-tambre/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Turismo-JBR]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 27 Nov 2012 07:55:14 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Destinos]]></category>
		<category><![CDATA[Brion]]></category>
		<category><![CDATA[Galicia]]></category>
		<category><![CDATA[Negreira]]></category>
		<category><![CDATA[Noia]]></category>
		<category><![CDATA[Outes]]></category>
		<category><![CDATA[Porto do Son]]></category>
		<category><![CDATA[Turgalicia]]></category>
		<category><![CDATA[Turismo]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://blog.turismo.gal/?p=4487</guid>

					<description><![CDATA[Situación &#8211; Curso bajo y desembocadura del río Tambre en la ría de Muros y Noia. Ayuntamientos de Brión, Negreira, Noia, Outes, Porto do Son (A Coruña). Superficie &#8211; 1.582,61 ha. &#8230; ]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<figure id="attachment_4489" aria-describedby="caption-attachment-4489" style="width: 600px" class="wp-caption alignnone"><a href="https://blog.turismo.gal/espacios-naturales/esteiro-do-tambre/attachment/nafonso/" rel="attachment wp-att-4489"><img fetchpriority="high" decoding="async" class="wp-image-4489 size-full" title="Esteiro do Tambre" src="https://blog.turismo.gal/wp-content/uploads/2012/11/nafonso.png" alt="Esteiro do Tambre" width="600" height="440" srcset="/wp-content/uploads/2012/11/nafonso.png 600w, /wp-content/uploads/2012/11/nafonso-300x220.png 300w" sizes="(max-width: 600px) 100vw, 600px" /></a><figcaption id="caption-attachment-4489" class="wp-caption-text">Esteiro do Tambre</figcaption></figure>
<div title="Page 75">
<p><strong>Situación</strong> &#8211; Curso bajo y desembocadura del río Tambre en la ría de Muros y Noia. Ayuntamientos de Brión, Negreira, Noia, Outes, Porto do Son (A Coruña).</p>
<div title="Page 75">
<p><strong>Superficie</strong> &#8211; 1.582,61 ha.</p>
<div title="Page 75"><strong>Acceso</strong> &#8211; Para la orilla izquierda, desvío hacia A Graña-Cornada en la carretera AC-543 Santiago de Compostela- Noia. Para la orilla derecha, por Ponte Nafonso hacia Negreira.</div>
</div>
<div title="Page 75">
<div title="Page 75">
<p><strong>Servicios</strong> &#8211; Alojamiento: Sí. Comer: Sí.</p>
<div title="Page 75">
<div title="Page 75">
<p><strong>Otros espacios naturales relacionados / próximos: </strong>LIC “Monte e lagoa de Louro”</p>
<div title="Page 75">
<p>El arca de Noé con paloma y olivo en el pico representan en el escudo municipal de Noia su fundación legendaria. Es la cabecera de una ría donde confluyen con el Tambre numerosos ríos de menor recorrido como el Traba, que cruza el puente de Noia. Entre todos forman un complejo sistema estuárico, apenas navegable con la marea alta, donde los paisajes campesinos conviven con los marineros. Tres cuartas partes del espacio protegido pertenecen a este hábitat marítimo-terrestre hasta el puerto de O Freixo (Outes) de un lado y la playa de Boa Grande del otro.</p>
<div title="Page 75">
<div title="Page 75">
<div>
<div>
<div>
<p>La desembocadura del Tambre puede contemplarse desviándose por la carretera vieja en Ponte Nafonso, con veinte arcos, uno por cada año que se tardó en construir en el siglo XIV y el último medio torcido según el dicho popular. La población entre junqueras rodeada de elevaciones arboladas transmite toda la serenidad del paisaje. Existen numerosos paseos y miradores como el del monte Tremuzo (514 m).</p>
</div>
</div>
</div>
</div>
<div title="Page 75">
<div title="Page 75">
<p>El curso fluvial del Tambre merece una visita. Sus últimos tres kilómetros discurren en una pronunciada garganta sobre paredón de granito entre los lugares de Lueiro (Negreira) y Cornada-A Graña (Brión). Un buen sitio de partida es el edificio histórico de la central hidroeléctrica Tambre I, diseñado por el arquitecto gallego Antonio Palacios. Desde su área de recreo y el puente colgante, con vistas a las antiguas “pesqueiras” de lamprea (muros de piedra construidos para la pesca de la lamprea), un sendero conduce entre busquetes autóctonos hasta la Devesa de Nimo.</p>
<div title="Page 75">
<div title="Page 75">
<p>&nbsp;</p>
</div>
</div>
</div>
</div>
<p><iframe src="https://maps.google.es/maps?hl=en&amp;ie=UTF8&amp;t=m&amp;ll=42.831164,-8.835754&amp;spn=0.176245,0.411987&amp;z=11&amp;output=embed" width="600" height="350" frameborder="0" marginwidth="0" marginheight="0" scrolling="no"></iframe><br />
<small><a style="color: #0000ff; text-align: left;" href="https://maps.google.es/maps?hl=en&amp;ie=UTF8&amp;t=m&amp;ll=42.831164,-8.835754&amp;spn=0.176245,0.411987&amp;z=11&amp;source=embed">View Larger Map</a></small></p>
</div>
</div>
</div>
</div>
</div>
</div>
</div>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://blog.turismo.gal/esteiro-do-tambre/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Esteiro do Tambre</title>
		<link>https://blog.turismo.gal/esteiro-do-tambre-2/</link>
					<comments>https://blog.turismo.gal/esteiro-do-tambre-2/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Turismo-JBR]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 27 Nov 2012 07:08:37 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Destinos]]></category>
		<category><![CDATA[Brion]]></category>
		<category><![CDATA[Galicia]]></category>
		<category><![CDATA[Negreira]]></category>
		<category><![CDATA[Noia]]></category>
		<category><![CDATA[Outes]]></category>
		<category><![CDATA[Porto do Son]]></category>
		<category><![CDATA[Turgalicia]]></category>
		<category><![CDATA[Turismo]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://blog.turismo.gal/?p=4491</guid>

					<description><![CDATA[Situación &#8211; Curso baixo e desembocadura do río Tambre na ría de Muros e Noia. Concellos de Brión, Negreira, Noia, Outes, Porto do Son (A Coruña). Superficie &#8211; 1.582,61 ha. Acceso &#8211; Para &#8230; ]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<figure id="attachment_4489-2" aria-describedby="caption-attachment-4489-2" style="width: 600px" class="wp-caption aligncenter"><a href="https://blog.turismo.gal/espacios-naturales/esteiro-do-tambre/attachment/nafonso/" rel="attachment wp-att-4489"><img decoding="async" class="wp-image-4489 size-full" title="Esteiro do Tambre" src="https://blog.turismo.gal/wp-content/uploads/2012/11/nafonso.png" alt="Esteiro do Tambre" width="600" height="440" srcset="/wp-content/uploads/2012/11/nafonso.png 600w, /wp-content/uploads/2012/11/nafonso-300x220.png 300w" sizes="(max-width: 600px) 100vw, 600px" /></a><figcaption id="caption-attachment-4489-2" class="wp-caption-text">Esteiro do Tambre</figcaption></figure>
<div title="Page 76">
<p><strong>Situación</strong> &#8211; Curso baixo e desembocadura do río Tambre na ría de Muros e Noia. Concellos de Brión, Negreira, Noia, Outes, Porto do Son (A Coruña).</p>
<div title="Page 76">
<p><strong>Superficie</strong> &#8211; 1.582,61 ha.</p>
<div title="Page 76">
<p><strong>Acceso</strong> &#8211; Para a beira esquerda, desvío cara á Graña-Cornada na estrada AC-543 Santiago de Compostela- Noia. Para a beira dereita, pola Ponte Nafonso cara a Negreira.</p>
<div title="Page 76">
<p><strong>Servizos</strong> &#8211; Aloxamento: Si. Comer: Si.</p>
<div title="Page 76">
<div title="Page 76">
<p><strong>Outros espazos naturais relacionados / próximos:</strong> LIC “Monte e lagoa de Louro”</p>
<div title="Page 76">
<p>A arca de Noé con pomba e oliveira no peteiro representan no escudo municipal de Noia a súa fundación lendaria. É a cabeceira dunha ría onde conflúen co Tambre numerosos ríos de menor percorrido como o Traba, que cruza a ponte de Noia. Entre todos forman un entrambilicado sistema estuárico, apenas navegable coa marea alta, onde as paisaxes campesiñas conviven coas mariñeiras. Tres cuartas partes do espazo protexido pertencen a este hábitat marítimo-terrestre deica o porto do Freixo (Outes) dun lado e a praia de Boa Grande do outro.</p>
<p>A foz do Tambre pode contemplarse desviándose pola estrada vella na Ponte Nafonso, con vinte arcos, un por cada ano que tardou en se construír no século XIV e o último medio torto segundo o dito popular. A poboación entre xunqueiras rodeada de elevacións arboradas transmite toda a serenidade da paisaxe. Existen numerosos paseos e miradoiros como o do monte Tremuzo (514 m).</p>
<p>O curso fluvial do Tambre merece unha visita. Os seus últimos tres quilómetros discorren nunha pronunciada garganta sobre paredón de granito entre os lugares de Lueiro (Negreira) e Cornada-A Graña (Brión). Un bo sitio de partida é o edificio histórico da central hidroeléctrica Tambre I, deseñado polo arquitecto galego Antonio Palacios. Desde a súa área de recreo e a ponte colgante, con vistas ás antigas pesqueiras de lamprea, un sendeiro conduce entre bosquetes autóctonos ata a Devesa de Nimo.</p>
</div>
</div>
</div>
</div>
<p><iframe loading="lazy" src="https://maps.google.es/maps?hl=en&amp;ie=UTF8&amp;t=m&amp;ll=42.831164,-8.835754&amp;spn=0.176245,0.411987&amp;z=11&amp;output=embed" width="600" height="350" frameborder="0" marginwidth="0" marginheight="0" scrolling="no"></iframe><br />
<small><a style="color: #0000ff; text-align: left;" href="https://maps.google.es/maps?hl=en&amp;ie=UTF8&amp;t=m&amp;ll=42.831164,-8.835754&amp;spn=0.176245,0.411987&amp;z=11&amp;source=embed">View Larger Map</a></small></p>
</div>
</div>
</div>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://blog.turismo.gal/esteiro-do-tambre-2/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
