Torre de Hércules. En toda a cidade da Coruña está presente a torre, xa porque está á vista, xa porque impregna todo o que ten que ver con ela, pois está no escudo, nos farois, nas bandeiras, nunha morea de marcas e logotipos… Do mesmo xeito, na Torre está presente A Coruña enteira. Só temos que subir os 234 chanzos que nos levan até o andar máis alto, para descubrir a vista máis completa da península coruñesa. E, por suposto, o Atlántico, no que se distinguen as rías de Ares e Betanzos e Ferrol e as illas Sisargas fronte a Malpica. Ollando cara abaixo, o parque escultórico da Torre. Non sería xusto que este patrimonio fose só galego, así que, desde 2009 tamén pertence ao mundo enteiro. En inverno, sempre que o clima o permita, pódese visitar de luns a domingo entre as 9:45 e as 17:00 h, sendo a derradeira venda de entradas ás 15:45 h.

Ponte do Milenio. O novo milenio chegou a Ourense con nova ponte. Mais non unha ponte calquera. Este novidoso proxecto para encarar o 2000 non só permite cruzar o Miño a pé ou en vehículo, senón que nos deixa gozar dun paseo sobre augas, coches e a mesma ponte, como se camiñásemos sobre as nubes, envoltos nunha estrutura sinuosa desde a que contemplar a cidade con calma no seu punto máis alto. O proxecto, asinado por Álvaro Varela e executado por Juan M. Calvo, naceu coa vocación de converter a ponte nun centro de reunión máis da cidade, integrándose plenamente nela. Tamén é coñecida como ponte da Gaivota.

Muralla de Lugo. Imaxinarían os romanos que as súas obras ían durar tanto? Case parece unha milagre que despois de tantos séculos a muralla de Lugo siga en pé, e tampouco con excesivas diferencias coa orixinal, polo menos no que se refire ao seu perímetro, que se conserva intacto. Emporiso, na orixe tiña 85 torres elevadas con grandes fiestras na parte superior, das que só fican 71 cubos, que rematan no adarve. A torre da Mosqueira é a única que conserva restos das xanelas. O adarve mide máis de 4 m de ancho e por el discorre un paseo desde o que captamos totalmente a estrutura da cidade de Lugo, a parte nova e a parte vella. Desde aquí arriba, a muralla é como un cofre que agocha os tesouros da capital: o centro histórico, coa catedral, a praza de Santa María, o Museo Provincial… Por certo, esta herdanza romana tamén é patrimonio da humanidade, desde o ano 2000.

Virxe da Rocha. No concello de Baiona, nas Rías Baixas, atopamos outeiros próximos ao mar desde os que obter boas vistas. É o caso do monte Sansón ou de San Roque. Xa de por sí era un estupendo miradoiro natural mais, por que non facelo aínda máis artístico? Iso foi o que pensou o enxeñeiro Laureano Salgado, que imaxinou unha gran escultura-miradoiro da Virxe María. Axudado pola filántropa Mercedes de la Escalera, conseguiría reunir o capital para levala a cabo. En 1930 inaugurouse a escultura da Virxe da Rocha, en granito, de 15 m de altura. O deseño é de Antonio Palacios e, a cara e as mans da virxe, en mármore branco, son do escultor Ángel Garía Díaz. Esta virxe mariñeira leva un barco na man dereita. Até aquí mesmo podemos achegarnos, só temos que subir as escaleiras de caracol interiores. Ante os nosos ollos, as illas Estelas, as Cíes, Monteferro, Baiona, Nigrán, e o Atlántico, e algunhas árbores. Esta virxe é unha guía valiosa para navegantes.

Cubertas da catedral de Santiago. Seguro que en Santiago estivemos algunha vez mais, coñecemos xa as cubertas da catedral? É un dos segredos para non repetir a ruta de sempre. Para ter unha visión máis rica das cousas, cómpre velas desde distintos puntos de vista. Ás cubertas podemos acceder coa entrada para visitar a Catedral que inclúe unha visita ao museo, no Pazo Xelmírez, o percorrido guiado polas cubertas e o acceso á torre norte da catedral, a Torre da Carraca. Desde o alto das cubertas, dispostas en chanzos, apreciamos todos os pináculos e torres en primeiro plano e temos unha panorámica única, e de 360º, do centro histórico, na súa ancianidade, e do resto da cidade, estendéndose. Sen dúbida, unha orixinal vista de Santiago, toda ela Patrimonio da Humanidade desde 1985, desde o seu núcleo. O horario de visitas é de 10:00 a 20:00 h, e como o plan é moi atractivo, recoméndase sacar a entrada con tempo, para non ficar sen ela.

Na Ribeira Sacra é difícil elixir, con máis de trinta balconadas ben postas… En Parada do Sil, onde as montañas do canón chegan ao máis alto, temos varios exemplos. Un está no Castro: As Xariñas, tamén coñecido polo suxerente nome de Mirada Máxica ou Xariñas do Castro. Un balcón de rañaceos, polo menos, pois temos que ter en conta que estamos nunha das zonas con máis pendente do Val do Sil, e unha elevación de 628 m. A estrutura do miradoiro consta de dúas pasarelas de madeira que se adiantan uns metros no canón. As varandas son de madeira agás no final do balcón, que son metálicas, para aportar maior seguridade. Un balcón no puro precipicio. Ánimo, que se asome o persoal sen vertixe, a gozar.

Un pouco máis alto aínda está o balcón de Cabezoás, á beira da carreteira fronte o Coto das Boedas. Temos diante a zona máis profunda do canón, e o derradeiro meandro do Sil en Parada do Sil, xa que logo continúa en Nogueira de Ramuín. A ribeira oposta xa é Sober, que pertence á provincia de Lugo. O miradoiro componse dunha pasarela con chan de madeira e varanda metálica e unha plataforma pequena que se alza un pouco máis, tamén metálica, como nun beiril para saudar. E saudamos: á dereita, Monforte de Lemos; á esquerda, pequenas aldeas como Cerceda ou Alberguería.

Na mesma zona, so que na provincia de Lugo, en Pantón, podemos asomarnos ao balcón da Pena Pombeira. Atópase no punto máis alto de Pantón, a 707 m. Trátase dunha sinxela estrutura sobre un gran bloque granítico. A vista desde alí arriba abrangue un pouco de todo: a ribeira do Sil ourensá, entre Os Peares e Parada do Sil, e todo o Val de Lemos. Á esquerda distínguese o mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Sil e Nogueira de Ramuín; á dereita, Carballedo, Chantada e Monforte. Ao lonxe, mesmo vese O Courel, Castro Caldelas e Manzaneda. Este miradoiro é un punto clave na ruta de senderismo circular entre A Cruz e Pena Pombeira, lóxico.

De momento, tres balcóns mirando ao Sil, esta casa non está mal… Que tal se cambiamos de río? Na comarca do Ribeiro, á beira do Miño, hai outra paisaxe boa, aínda que cun punto de vista algo máis baixo. Falamos do balcón do Coto da Pena Cortegada, que está situado aproximadamente a 30 m sobre o río. O miradoiro fíxose no 2015. É de madeira e está plenamente integrado na paisaxe, aproveitando unha zona rochosa sobre o río. Hai boas vistas ao Miño, ao pobo e ao balneario, pois lembremos que Cortegada é vila termal. Ademais, na zona tamén hai merendeiro. Bo sitio para o relax.

Cambiemos de balcón e dirixamos a ollada cara ao Grove, por exemplo, ao Con da Siradella. Este é o punto máis alto da zona, a 165 m de altitude. Aínda que non sexa moi elevado, non importa, non hai obstáculos que impidan unha das mellores vistas do istmo do Grove, A Lanzada, o Complexo Intermareal Umia-Grove, a illa de Arousa, Sanxenxo, as Illas Atlánticas, Cabo Silleiro, Cabo Home… É que desde aquí a panorámica é de 360º así que, máis que de balcón, teríamos que falar de terraza.

Na provincia de Pontevedra temos un monte con cinco miradoiros: o monte Aloia. É o cumio que está máis ao sur na Serra do Galiñeiro, no concello de Tui, e ten o orgullo de ser o primeiro Parque Natural de Galicia, título que recibiu en 1978. Un dos miradoiros con mellor balcón é O Castelo. Está orientado cara ao oeste, en plena muralla ciclópea, esa construcción antiga dun pasado misterioso que discorre ao longo de 1.250 m do monte. Desde aquí vemos todo o Val Miñor e até a Ría de Vigo. A varanda do balcón simula sinuosos troncos de árbores, de xeito que non costa vela como parte da paisaxe.

E dunha muralla ciclópea ao Pico da Muralla ou Monte da Muralla, entre os concellos de  Rianxo e Lousame, que se chama así por ter restos de muros castrexos, nunha zona na que á mínima atopamos pedras con historia. O miradoiro construíuse en 2020, cun balcón estupendo para contemplar as Rías Baixas. Vese claramente a Ría de Arousa, a de Muros, a de Noia, Rianxo, a Serra do Barbanza, a bocana da Ría de Vigo e as Cíes e, os días claros, até Padrón e Santiago. Incríble! Quen vai saír do balcón con estas vistas?

Na cidade da Coruña, as vistas máis coñecidas son as panorámicas desde a Torre de Hércules e o Monte de San Pedro mais, na zona do Portiño, no bordo do Paseo Marítimo, hai un bo motivo para facer un alto no camiño: a Fiestra aberta ao mar. É unha obra en granito de Francisco Pazos. Lembra o marco dunha ventá coa súa contra abatida e todo. Tres chanzos dan paso ao van, que enmarca un anaco do Atlántico. Diante vemos as Illas de San Pedro, arquipélago de pequenas illas (O Vendaval, O Pé, O Aguillón) e varios illotes. E mar e ceo.

Ás veces parece que algún xigante ou xiganta despistada deixara algo esquecido no seu paseo. Por exemplo, en Arteixo, alguén deixou uns anteollos, dos de “terra á vista”, de 15 m de longo! Por sorte para nós, veñen acompañados dunha cadeira ben alta, coma as dos socorristas, para poder botar unha ollada. En realidade, trátase dun conxunto escultórico, obra de Enrique Saavedra Chicheri, titulado Monumento ao Voyeur, aínda que é coñecido como O Vixiador. Está no alto dun saínte de rochas que nos atopamos no paseo marítimo de Sabón. Se sentamos na cadeira e apuntamos a ollada, vemos un círculo co horizonte: Atlántico á vista!

Un dos miradoiros máis recentes é o da Cidade da Cultura, no Gaiás, en Santiago. Alí, no Bosque de Galicia, está instalado o grupo escultórico Espellos, de Manolo Paz. Outra vez os xigantes deixando… rosquillas? Non… En realidade son dous grandes cilindros de pedra, da canteira de Lamas de Abade, para máis información. Co uso do dobre arco e a disposición das pedras, lémbranos ás construccións do Camiño de Santiago: muros, arquitectura románica… levándonos á conexión entre a Cidade da Cultura e o Camiño (lembremos que a Vía da Prata ten un tramo paralelo ao Gaiás). E ao asomarnos entre as pedras, enmarcada na elipse, a meta do camiñante: a catedral. 

Se na Coruña tiñamos una fiestra ao Atlántico, en Noalla-Sanxenxo, na provincia de Pontevedra, temos unha Porta ao Océano. Noalla-Sanxenxo… Non é onde está o famoso banco? Certo! Pois para completar o mobiliario, agora toca a porta. Esta porta é un marco branco feito de madeira de carballo, estratéxicamente situado na Punta Faxilda. Os creadores son os mesmos veciños de Noalla-Sanxenxo que fixeron o banco. Nesta ocasión, á vez que dan unha pista para a contemplación dos mellores solpores, fan referencia á lenda popular do lugar. Xusto desde aquí, na zona máis próxima á illa de Ons, nas noites sen lúa, saía a Santa Compaña, que viña do Monte do Faro, cara a illa. E como cruzaba? Pois resulta que aparecía unha porta que a levaba por riba do mar até as praias de Ons, onde a comitiva desaparecía baixo terra no cemiterio de Canexol. Lendas aparte, desde aquí temos unha vista inmellorable do océano e as illas (Ons, Sálvora e as Cíes nos días claros). Polo momento, non se sabe de ningunha viaxe na porta nova…

Tampouco se sabe que haberá dentro do Monte do Faro, en Domaio, pero no miradoiro do cumio saen dúas mans de xigante do chan. As Mans do Monte do Faro foron talladas en madeira a base de motoserra, por José Antonio Fervenza “Yosi”, tamén coñecido como “Yosi aizkolari”, de Moaña. As mans están en postura de recibir, xa que fan de cómodos asentos e, ademais, xiratorios. Unha leva reloxo e todo, da marca “taller Yosi”. Aquí non é nada cansado contemplar vistas, que abranguen toda a ría de Vigo, desde Redondela ás Cíes, Vigo, a ponte de Rande, Baiona, Cabo Home e Silleiro, Moaña e Cangas.

E se buscamos vistas da Costa da Vela, das Cíes, e de Ons, un lugar ideal para atopar o encadramento perfecto é a Caracola de Cabo Home, en Cangas, no alto do Monte do Facho. Esta buguina xigante está feita dunha estrutura de aceiro, como se estivese debuxada no aire, que deixa espazo á vista e ao movemento. Pensada para escoitar o mar desde dentro da caracola. É unha obra de Lito Portela, coa que intentou facer unha intervención sutil na paisaxe e no enclave axeitado para que no solpor o sol encaixase xusto no centro da espiral. E parece que o conseguiu.

Un clásico do Val Miñor é o miradoiro da Virxe da Rocha, no alto do Monte Sansón, en Baiona. O monumento inaugurouse en 1930. A escultura, feita en granito sobre as rochas do monte, foi deseñada por Antonio Palacios. Ten 15 m de alto, e representa á virxe cunha barca na man dereita. A cuberta da barca constitúe o miradoiro, ao que se accede por unha escaleira de caracol interior. A cara e as mans da virxe son de mármore branco, feitas por Ángel García Díez. A coroa é de porcelana. Esta escultura, ademais de ser un miradoiro, foi concibida como punto de referencia para os navegantes. Desde arriba vemos Baiona, as praias de Nigrán e até as Cíes. 

Máis ao sur, temos outra perspectiva de altura, onde hai que andar con bastante cautela, por certo, para non caer a rolos. No concello do Rosal, no Monte Torroso, a carón de Santa Trega, nunha zona chea de petróglifos, o século XXI tamén deixou a súa pegada nas rochas. Neste monte, os perfís das grandes pedras foron aproveitados para labrar rostros fantásticos, que nos acompañan ante a panorámica que temos diante: A Garda, Oia, Cabo Silleiro, desembocadura do Miño, Cíes e, cara ao interior, O Val do Miño. As Esculturas de Monte Torroso son obra de Pepe Antúnez Pousa, Félix G. Hidalgo e Alejandro Durán.

Son un reclamo turístico para zonas ás veces descoñecidas ou de difícil acceso. A recompensa chega ao sentarmos, aínda que ás veces teñamos que gardar cola…

Parece ser que foi o banco de Loiba o que empezou a moda. É un banco de madeira que está no miradoiro do Coitelo, en Ortigueira, desde 2009. A lenda dí que, en 2010, despois do Festival de Ortigueira dese ano, algúns compoñentes dunha banda escocesa andiveron por alí e gravaron no respaldo o seguinte: “the best bank of the world”. A tradución sería algo así como: “A mellor ribeira do mundo” pero claro, de “bank” a “banco” hai moi pouco, de aí que ficara como “o mellor banco do mundo”. E despois do boca a boca, e o selfie a selfie, extendeuse a sona do banco por todas partes. E que se ve desde aquí? Pois todo o que temos entre Estaca de Bares e Cabo Ortegal, que non é pouco, con furnas incluídas.

Pero temos máis “mellores bancos do mundo”, xa que a moda do banco con vistas triunfou por toda Galicia. Nas Rías Baixas, un dos máis famosos e vertixinosos é o banco de Redondela. Está no alto do Campo da Rata, en Cedeira, chantado nun bolouro desde 2015. Tamén ten lema no respaldo: “Galiza. It’s different”. E desde alí vése toda a ría de Vigo, Rande, San Simón, Cíes… e despois xa depende da vista de cada persoa.

En Noalla, tanto lles gustó a idea que puxeron varios. O primeiro, o banco panorámico de Noalla, na Punta Faxilda, en 2016. Podemos ver as Cíes, a illa de Onza, a de Ons a de Sálvora, a Punta de San Vicente e, os días craros, ata a provincia da Coruña. Pouco despois instalouse o da Illa do Outeiriño, o banco panorámico da Lanzada, fronte á ermida da Lanzada, que tampouco se queda corto. Houbo un terceiro, pero durou pouco.

En plena Costa da Morte temos outro bo panorama desde o banco de Cabo Touriñán. En 2015 puxeron preto do faro un banco de granito coas coordenadas do seu emprazamento gravadas no respaldo: 43º03N – 9º18O, e coa lembranza de estar no punto máis occidental da España peninsular. Ademais de gozar das impresionantes vistas aos cantís da Gaivoteira e a Laxe de Buxeirados, desde aquí podemos darlle o derradeiro adeus ao sol na Europa continental, polo menos dúas veces no ano, por cousas da rotación da terra (entre 22 de marzo e 25 de abril e 18 de agosto e 19 de setembro, aproximadamente).

Se viramos ao interior da Costa da Morte, en Terra de Soneira, podemos percorrer a Ruta da Auga de Zas, e descansar noutro banco con boas vistas. Nesta ocasión trátase da fervenza de Budián. Aquí a mensaxe do respaldo dí: “Aperta, enxebre, orballo, bico, quérote… Galicia fascina, o galego namora.”

Na provincia de Lugo tamén contamos con dous bos bancos: O banco do miradoiro de Monte Castelo, en Viveiro, case como premio despois da andaina para chegar a él, de 11 km monte arriba. As vistas sobre a ría ben o merecen. Outro é o de Xove, a carón do faro da Roncadoira, con vistas sobre a ría de Viveiro, Estaca de Bares e a Illa Coelleira.

O mar impresiona, mais o interior tamén. Na Ribeira Sacra, no miradoiro do Pé do Home, ao que so se pode chegar camiñando, por certo, está o banco da Nogueira de Ramuín. Con vistas á Curva da Ferradura, o embarcadoiro de Santo Estevo e os Canóns so Sil. Un descanso ideal.

En Marín, despois dunha longa ruta de sendeirismo de 23 km, sobre todo se a facemos a pé, da gusto sentarse no banco da Pastoriza, e deixar vagar a vista pola ría de Pontevedra, a illa de Ons, Sanxenxo ou Beluso.

E tamén hai bancos em plena montaña, como o de Padrenda, na provincia de Ourense tamén, onde a vista alcanza a Viana do Castelo e parte das provincias de Ourense e Pontevedra. A carón do banco, unha silueta de oso, lembrando o pasado do oso pardo no lugar.

Outros bancos menos espectaculares, pero con boas vistas tamén, son o do Parque de Vista alegre en Ourense, dominando a cidade; o da árbore dos namorados na Alameda de Santiago, ou a o da Fiestra aberta ao mar na Coruña, con vistas ás illas de San Pedro.

Hai moitos miradoiros e, aínda que os máis coñecidos sexan os que dan ao mar, nas montañas do interior tamén podemos gozar de vistas incríbles. 

En canto á costa, se empezamos polo Cantábrico, na ría de Viveiro dispárase cara ao mar a Punta Socastro. Talvez coñezámola por outro nome menos fino: O Fuciño do Porco. Por este saínte entre as praias de Abrela e San Román, discorre unha pasarela polos cantís que nos leva mar adentro. Para situarmos, ao leste vemos o Illote da Gaveira, o Monte Faro e a praia de Area e a enseada de Esteiro, en Xove; cara ao oeste, a enseada da Pereira e a Illa Coelleira e, cara ao norte, o mar aberto.

O miradoiro do faro do Cabo Ortegal, ante as rochas máis antigas da terra, tamén é impresionante. Está no concello de Cariño, e delimita a ría de Ortigueira. Desde o miradoiro, no propio faro, vemos de fronte os illotes dos Aguillóns; ao leste, Estaca de Bares; ao oeste, a Punta do Limo e Vixía Herbeira. Ademais da impresión das vistas, sobrecolle saber que estas rochas de granito negro se formaron a partir de magma nas tripas da terra hai millóns de anos. Por certo, tamén é un bo lugar para a ornitoloxía.

Moi preto de alí, en Cedeira, a menos de 15 km, podemos gozar das vistas desde os cantís máis altos de Europa no miradoiro de Vixía Herbeira, antigo emprazamento de vixilancia costeira. Desde alí, se ollamos cara á esquerda (o sur) vemos Punta Tarroiba e Punta Balteira; Cedeira e parte da súa ría e, os días despexados, Punta Frouxeira, Cabo Prior e As Sisargas. E, á dereita (o norte), as Puntas de Cadro e do Limo e, ao pé do cantil, as Illas Gabeiras. Aquí un día de vento hai que agarrarse a algo, non vaiamos saír voando. 

No concello de Dumbría, na comarca de Fisterra, hai un porto de montaña, frecuentado por ciclistas esforzados, con vistas das boas, tamén. Trátase do miradoiro de Ézaro. Desde o alto, podemos contemplar a punta do Cabo Fisterra, as Illas Lobeiras, a desembocadura do río Ézaro, o monte Pindo (o «Olimpo Celta») e o encoro de Santa Uxía, case nada.

Na Guarda, na provincia de Pontevedra, érguese o monte de Santa Trega. Todo el ten puntos desde os que contemplar a paisaxe, mais podemos subir ao máis elevado: O Pico de San Francisco. Chámase  así porque está orientado cara ao illote da Ínsua, onde vivían monxes franciscanos. No alto, miramos a desembocadura do Miño, Portugal, o val do Rosal e o mar, claro. Na ascensión gozamos das vistas da citania de Santa Trega, un dos exemplos de cultura castrexa-romana máis importante de Galicia.

Outro pico de altura é o Monte Picudo. No alto está o chamado miradoiro Pico da Muralla, na confluencia dos concellos de Lousame e Rianxo. Aquí, grazas a unha recente plataforma de madeira que nos eleva sobre o aire, gozamos dunha panorámica perfecta sobre a ría de Arousa, a de Muros, a de Noia, Santiago de Compostela e, nun día solleiro, ata das Illas Cíes. 

Se tiramos cara ao interior, xa non temos a inmensidade do océano, aínda que tamen haxa auga, mais aí están as montañas e os ceos, outra inmensidade. Pena Trevinca, no concello da Veiga, na comarca de Valdeorras, é o punto máis alto de Galicia (2.127 m!). Ao ter tanta altura, tamén ten miradoiros dispersos polo percorrido. Algúns deles, como O Rañadoiro ou As Tablillas, son destino astroturístico, ideais para contemplar a paisaxe celeste.

A Ribeira Sacra ten miradoiros para dar e tomar. Un dos máis concorridos é o miradoiro dos Torgás, popularmente coñecido como Os Balcóns de Madrid, desde onde cruzaban o río os que ían traballar a Madrid, xeralmente de barquilleiros. Na outra beira, desde Monforte, collían o tren á capital. As varandas dispostas para non caer abaixo semellan balcóns. Atópase en Parada de Sil, en Ourense, no camiño que vai desde Parada ata o mosteiro de Santa Cristina de Ribas de Sil. Segundo o despexado que estea o tempo, podemos ver o Santuario de Nosa Señora de Cadeiras e Monforte de Lemos, ademais dos vertixinosos canóns e bancais do Sil, claro. 

E para rematar, que tal un pouco de relax con vistas inmellorables? Na Illa de Monteagudo, no arquipélago das Cíes, podemos subir ata o Alto do Príncipe e descansar do sendeirismo na Cadeira da Raíña (todo queda na realeza). Desde o trono, vistas á praia de Rodas, á Illa do Faro e ao Atlántico. Iso sí, branda non é, pois é deseño do vento en plena rocha. 

O Parque forestal do Monte dos Pozos, que ten 11 hectáreas de extensión, conta cunha lagoa artificial na que viven peixes e algúns parrulos que son alimentados a diario polos donos do único restaurante do lugar. Unha ponte de madeira cruza a lagoa, na que desemboca, tras algunhas curtas fervenzas, un regato pequeno. No parque hai colocados varios bancos e mesas de pedra para uso dos visitantes. A maioría das árbores que poboan o monte son piñeiros, sendo a excepción a vexetación ribeirega. 

É un lugar axeitado para que os nenos contacten cunha contorna monte sen irse moi lonxe da cidade. 

A día de hoxe, o Monte dos Pozos é un dos mellores miradoiros da cidade de Vigo, provisto con bar e restaurante, mesas e até barbacoas. Trátase dun espazo natural que permite a recreación dos visitantes, que se poderán deleitar ollando a cidade, a ría e as Cíes.

Na Ribeira Sacra, na provincia de Lugo, atópase o Bambán da “Adega Terra Brava”, parroquia de Doade, concello de Sober. Debido á súa colocación na ladeira, parece que os que suben neste bambán poden case que sobrevoar o canón do río Sil, cos seus dous escarpados lados cheos de viñedos e bosques, unha paisaxe idílica. Trátase dunha atracción privada á que só se poderá acceder realizando algunha compra na adega. No mesmo territorio da Ribeira Sacra, en Nogueira de Ramuín, na provincia de Ourense, atópase o “Bambán do Solpor”, que se alza nun monte dedde o que se poden observar uns solpores espectaculares, como indica o seu nome. 

No sureste da provincia de Ourense, no concello de Vilariño de Conso, foi inaugurado este ano o “bambán máis alto de Galicia”, coa intención de atraer maior turismo e interese a unha zona do país para moitos descoñecida. Desde o bambán, a máis de mil metros de altura sobre o nivel do mar, as vistas do Parque Natural de O Invernadeiro e do Encoro das Portas son inigualables: montes arredondados e cobertos  de vexetación autóctona, atravesados por cursos de auga que se perden no horizonte. Ademáis, mediante un permiso que se pode obter online, os visitantes poden entrar no Parque Natural de O Invernadeiro, fogar de lobos, corzos e xabarís.  

Deixando xa o interior, en Marín destacaba polas súas vistas da ría pontevedresa o bambán da Praia do Santo. Desgraciadamente, a carriola en cuestión leva xa uns meses desaparecido sen causa aparente. Con todo, a Praia do Santo segue a ser unha ubicación privilexiada dende a que admirar grande parte da costa norte da ría: Poio, Sanxenxo, Portonovo, e até as Illas de Ons. Ademáis, cómpre aproveitar o día para visitar a fermosa praia de Lapamán, veciña da do Santo.

En Cambados, na ría de Arousa, hai outro bambán na praia, na Praia de Espiñeiro. Está colgado das pólas dunha árbore, nun lugar ideal para ollar ben as marismas do Umia e todo o fin da ría. No Sur, no concello de Nigrán, no alto de Monteferro, atópase aínda outra carriola, que nesta ocasión apunta para as Illas Cíes, permitindo aprezalas dende un punto de vista diferente ao das postais, dende un monte que se rompe en acantilados até o mar.

E, na fronteira con Portugal, en Tui, hai no paseo fluvial un bambán fronte ao Miño que tamén se converteu recentemente nun imán de turistas e “instagramers”. Alén da panorámica do Miño, a característica máis distintiva desta carriola é o feito de que está dentro dunha gaiola branca, o que lle outorga un aire nostálxico, romántico e elegante perfecto para as fotos.

Os bambáns colocados en lugares fermosos, de vistas únicas, ideais para ser fotografiadas, son un éxito turístico asegurado en Galicia, polo menos nos últimos anos. A  competencia por ofrecer a mellor composición, a mellor postal, e así como os diversos títulos e reclamos empregados para atraer a atención da xente, dánlle un aire particular e divertido a esta moda, que proba que a beleza natural galega tamén puede ser tendencia.

1.-Miradoiro do Alto do Príncipe. Comezamos o noso percorrido polas Illas Cíes. Alí, tras alcanzar a fin dunha ruta de sendeirismo absolutamente inesquecible polo Monteagudo, atopámonos este miradoiro. Desde alí, tanto de pé coma sentado sobre algunha da súas rochas (como a famosa “Silla de la Reina”), un queda marabillado con todo o que pode ver ao seu arredor. A un lado, o inmenso Atlántico. Ao outro, Vigo e arredores. E entre un e outro, o azul do mar misturándose co verde da nosa vexetación

2.-Miradoiro do Castro. Tamén en Vigo é precisamente onde nos detemos agora. E é que un non pode marchar da cidade sen visitar O Castro, un monte en pleno corazón da cidade olívica desde cuxo cumio divísanse as mellores vistas da ría.

3.-Miradoiro de Santa Trega. Tamén na provincia de Pontevedra, pero máis ao sur, en plena fronteira con terras portuguesas. O miradoiro de Santa Trega pertence ao Concello da Guarda e ofrece una magnífica perspectiva da desembocadura do Río Miño, con Galicia a un lado e Portugal ao outro. Ademais, e ao igual que no caso do Miradoiro do Castro, na ladeira do monte no que están situados pódense visitar os restos de antigos castros celtas.

4.-Miradoiro Monte do Facho. En plena Costa da Vela, do que xa temos falado con profundidade anteriormente, O Facho ofrece unha vista privilexiada das Illas Cíes e das rías de Vigo e Pontevedra.  

5.-Miradoiro da Curota. Se nos diriximos cara ao norte, atopamos este miradoiro na Pobra do Caramiñal. Situado a uns 500 metros de altitude, permítenos gozar do mar en toda a súa inmensidade, coa ría de Arousa a un lado e as famosas bateas, así como da vexetación e as rochas milenarias que rodean o monte. A contorna é unha marabilla na súa totalidade.

6.-Miradoiro do Ézaro. Tras un ascenso con pendente infinita pola ladeira do Monte Pindo, chegamos a este miradoiro, do que tamén falamos recentemente noutro post. Desde aquí poderemos observar unha vista panorámica de boa parte da Costa da Morte.

7.-Miradoiro das Grelas. Na comarca de Bergantiños, é case obrigatorio facer unha parada no Miradoiro das Grelas, unha pequena área de descanso desde a que se divisan unhas magníficas panorámicas do río Anllóns e da Ensenada da Ínsua. Trátase dun espazo natural protexido, e se vades, entenderedes o por que.

8.-Miradoiro do Monte San Pedro. En plena cidade da Coruña, antigo bastión defensivo da cidade e actual parque para o descanso e a desconexión de todos os que buscan o silencio e a natureza. Xusto enfronte, a Torre de Hércules, co seu faro iluminando o camiño.

9.-Miradoiro dos Balcóns de Madrid. Se nos desprazamos cara ao este, nos detemos neste miradoiro no pleno corazón da Ribeira Sacra. Describir o que se sinte cos enormes canóns baixo os nosos pes é tarefa case imposible. Hai que velo para sentilo.

10.-Miradoiro de San Roque. Por último, en Viveiro, con 353 metros de altitude é un dos máis altos (e máis espectaculares) da Mariña Luguesa.

Que teñen en común estos miradoiros? As súas vistas impresionantes, que namoran a todo aquel que se detén a miralos.

Cal é o teu favorito?