Nesta zona do interior da serra do Barbanza explotáronse durante boa parte do século XX filóns tanto de volframio coma de estaño. San Fins (escrito a veces “San Finx”) encóntrase na parroquia de Vilacoba do Concello de Lousame, moi próximo a Noia. A mina abriuna en 1884 unha familia de orixe británica, os Burbury, baixo a denominación empresarial de The San Finx Tin Mines Limited. Foi unha das primeiras explotacións de volframio de Europa, e utilizaba tecnoloxía punta para a época. Moita desta maquinaria aínda se pode contemplar hoxe no edificio que acolle o Museo, construído orixinariamente nos anos 20 do século pasado por outra empresa inglesa, The Phoenicia Tin Mines, para albergar os compresores que inxectaban aire comprimido no interior do pozo.

Porque o avance industrial desta mina foi, en boa parte, cousa de británicos. Para potenciar a produtividade, outra sociedade, The Vilacoba Hidropower Company, edificou moi cerca unha pequena central eléctrica que daba servizo ao complexo. O seu momento de maior esplendor deuse nos anos trinta, momento no que xa funcionaban o chamado Pozo Novo e unha planta de lavado e refino do mineral. O produto levábase posteriormente cara a costa, para embarcalo en Carril cara o seu destino internacional. Como é de supor, en plena febre polo armamento os mercados británico e alemán eran os principais compradores.

A época de propiedade británica remataría coa Segunda Guerra Mundial e a entrada na factoría da española Industrias Gallegas. O período de prosperidade industrial asociado á mina deixou na comarca unha fonda pegada, e tamén historias sobre estraperlo, roubo de mineral e noites escarvando no monte para conseguir unhas poucas pintas do prezado elemento. Nunha época de grandes penurias económicas, dar cun depósito de volframio podía significar gañar nunhas horas o que se arrincaba da terra en moitos meses. A mina continuou activa ata os noventa, cando pechou, aínda que nos últimos anos volveu abrir con técnicas de extracción moito máis modernas: o estaño e o volframio seguen a ser materiais moi valiosos e raros en Europa, que compra en China a maior parte do que necesita.

Na actualidade, os principais edificios foron recuperados como centro de interpretación e as vivendas dos mineiros convertéronse nun fermoso bar e restaurante. Para asegurar a entrada, convén chamar previamente ao concello de Lousame e consultar as condicións da visita, que normalmente se debe facer en grupo.