Nesta illa hai lugares de curiosa toponimia, como poden ser O Cucorno, Laxe do Crego, Alto de Altura, Punta do Rabo da Egua, praia de Area dos Cans, Miradoiro dos Fedorentos, ou… O Buraco do Inferno! Este é o nome que recibe unha sinistra furna da costa occidental da illa, fronte ao mar aberto. Para os insulares non é un mero capricho xeolóxico: é un sitio especial, ao que sempre lle tiveron temor e respecto.

A forza salvaxe do mar e do vento deseñou esta cova granítica á que, co tempo, se lle veu abaixo a parte de arriba, creándose un acceso directo desde a superficie da illa ata o fondo do mar (ou do inferno?). O Buraco está constituído por unha sima de 43 m de profundidade, con planta en forma de xe, que chega ao mar a través dun pozo e dunha galería. No alto do cantil hai un valo protector, que rodea a boca da sima, e un miradoiro, desde o que se albisca a canle e a boca da galería inferior. Tamén hai unha cruz branca, en memoria de José Luis Herrera Padín, gardamariña da Escola Naval de Marín desaparecido en 1963, despois de caer no buraco durante uns exercicios de adestramento.

Hoxe en día non se pode acceder á sima, xa que no 2003 houbo un derrube importante, tras dun temporal, que fixo que grandes bloques de pedra taponasen a canle de entrada. Alí, a auga bate moi brava e cóase polas fendas entre os bloques caídos, facendo moita escuma. No interior, fórmase un pequeno lago, branco pola escuma que, cos poucos raios de luz que reflicte, produce un efecto misterioso. Parece que estes caprichos da natureza, encima se non se ve onde rematan, nos levan a pensar no sobrenatural.

O Buraco do Inferno. E por que ese nome? Disque, sobre todo nos días de temporal, oíanse berros e queixumes que viñan do oco da furna, e que eran as queixas das almas levadas polo demo. Os insulares máis vellos lembran historias de como, cando se levaba o gando a pastar pola zona do buraco, os animais afastabanse del. Non así as persoas, que eran atraídas polo son que viña do foxo, co perigo de caer dentro. Se mandaban aos rapaces co gando, as nais metíanlles amuletos no peto (allos, herbas de San Xoán, follas de loureiro, bochos) para que o son non os fixera achegarse á sima e caer abaixo. Ata hai unha copla popular que di: «Dende O Baixial/ xa te estou escoitar/ pero por moito que berres/ a min non me vas levar».

Tamén din que, cando un náufrago non daba aparecido, era porque o tiña o demo atrapado alí abaixo. Entón, os veciños facían a «procesión dos fachos», encabezada polo cura ou a meiga, que comezaba ás doce da noite no cemiterio. Levaban cadanseus fachos e camiñaban pola beira dos cantís ata chegar ao Buraco. Alí, rodeábanno e dicían unhas palabras, e logo guindaban os fachos prendidos polo oco abaixo, para que o demo soltase o cadáver. Entón, aos poucos días, aparecía, e xa podía descansar en paz.

As vellas historias do Buraco sempre falan dos arrepiantes berros e laios que saían del. Hoxe en día so se oe o ruxido do mar e os ecos do vento, mais nada de berros. E logo, por que? Pois xa non se escoitan porque no Buraco xa non aniñan os araos ou, polo menos, esa é a explicación científica. Na illa, rico ecosistema de aves acuáticas, vese moita gaivota patiamarela e corvo mariño cristado, mais antigamente había araos, e seica lles gustaba moito a furna, e chiar como tolos nela. Estas delicadas aves extinguíronse na illa nos anos 80, e desde entón, o buraco non berra. 

De todos os xeitos, aínda sabendo o dos araos, a xente de Ons sempre lle tivo respecto ao Buraco do demo. O mesmo que á Laxe do Crego, sarcófago antropomorfo ao sur da praia de Area dos Cans, cuxa auga estancada polo visto tiña propiedades curativas, e á praia de Melide, onde se dicía que arribaba a Santa Compaña. É que a terra de Ons, con esa natureza salvaxe e ese estar fóra do mundo, é moi dada a lendas. É raro o ancián da illa que non saiba dalgún encontro coa Santa Compaña…

Unha derradeira recomendación: por favor, coidado con apoiarse na varanda. E ollo cos selfies.

En esta isla hay lugares de curiosa toponimia, como pueden ser O Cucorno, Laxe do Crego (Piedra del Cura), Alto de Altura, Punta do Rabo da Egua (Punta del Rabo de la Yegua), playa Area dos Cans (Arena de los Perros), Mirador dos Fedorentos (Mirador de los Malolientes), o también… ¡O Buraco do Inferno (El Agujero del Infierno)! Este es el nombre que recibe una siniestra furna (gruta marina) de la costa occidental de la isla, frente al mar abierto. Para los insulares no se trata de un mero capricho geológico: es un sitio especial, al que siempre tuvieron temor y respeto.

La fuerza salvaje del mar y del viento diseñó esta cueva granítica a la que, con el tiempo, se le vino abajo la parte de arriba, creándose un acceso directo desde la superficie de la isla hasta el fondo del mar (¿o del infierno?). O Buraco está constituído por una sima de 43 m de profundidad, con planta en forma de equis, que llega al mar a través de un pozo y de una galería. En lo alto del acantilado hay un vallado protector, que rodea la boca de la sima, y un mirador, desde el que se vislumbra el canal y la boca de la galería inferior. También hay una cruz blanca, en memoria de José Luis Herrera Padín, guardiamarina de la Escuela Naval de Marín desaparecido en 1963, después de caer en el hoyo durante unos ejercicios de adiestramiento.

Hoy en día no se puede acceder a la sima, ya que en 2003 hubo un derrumbe importante, después de un temporal, que hizo que grandes bloques de piedra taponaran el canal de entrada. Allí, el agua bate muy brava y se cuela por las hendiduras entre los bloques caídos, haciendo mucha espuma. En el interior, se forma un pequeño lago, blanco por la espuma que, con los pocos rayos de luz que refleja, produce un efecto misterioso. Parece que estos caprichos de la naturaleza, encima si no se ve dónde terminan, nos llevan a pensar en lo sobrenatural.

O Buraco do Inferno. ¿Y por qué ese nombre? Dicen que, sobre todo en los días de temporal, se oían gritos y lamentos que venían del agujero, y que eran los quejidos de las almas llevadas por el demonio. Los isleños ancianos recuerdan historias de cómo, cuando se llevaba el ganado a pastar por la zona de O Buraco, los animales se alejaban de él. En cambio, las personas eran atraídas por el sonido que venía del hoyo, con el peligro de caer dentro. Si mandaban a los hijos con el ganado, las madres les metían amuletos en el bolsillo (ajos, hierbas de San Juan, hojas de laurel, bolas de algas) para que el sonido no les hiciera acercarse a la sima y caer abajo. Hasta hay una copla popular que dice: «Dende O Baixial/ xa te estou escoitar/ pero por moito que berres/ a min non me vas levar» (desde O Baixial/ ya te estoy escuchando/ pero por mucho que grites/ a mí no me vas a llevar).

También se decía que, cuando un náufrago no aparecía, era porque lo tenía el demonio atrapado allí abajo. Entonces, los vecinos hacían la «procesión de las antorchas», encabezada por el cura o la meiga, que comenzaba a las doce de la noche en el cementerio. Llevaban cada uno su tea prendida y caminaban bordeando los acantilados hasta llegar a O Buraco. Allí, lo rodeaban y decían unas palabras, y después lanzaban las antorchas encendidas por el hueco abajo, para que el demonio soltase el cadáver. Entonces, a los pocos días, éste aparecía, y ya podía descansar en paz.

Las viejas historias de O Buraco siempre hablan de los aterradores gritos y lamentos que salían de él. Hoy en día solo se oye el rugido del mar y los ecos del viento, pero nada de gritos. ¿Y esto, por qué? Pues ya no se escuchan porque en O Buraco ya no anidan los araos o, por lo menos, esa es la explicación científica. En la isla, rico ecosistema de aves acuáticas, se ve mucha gaviota patiamarilla y cormorán moñudo, pero antiguamente había araos, y parece que les gustaba mucho la furna, y piar como locos en su interior. Estas delicadas aves se extinguieron en la isla en los años 80, y desde entonces, el agujero no grita. 

De todos formas, aun sabiendo lo de los araos, la gente de Ons siempre le tuvo respeto al Buraco do Inferno. Lo mismo que a la Laxe do Crego, sarcófago antropomorfo al sur de la playa de Area dos Cans, cuya agua estancada por lo visto tenía propiedades curativas; y a la playa de Melide, donde se decía que arribaba la Santa Compaña. Es que la tierra de Ons, con esa naturaleza salvaje y ese estar fuera del mundo, es muy dada a las leyendas. Es raro el anciano de la isla que no sepa de algún encuentro con la Santa Compaña…

Una última recomendación: por favor, cuidado con apoyarse en la barandilla. Y ojo con los selfies.

Illas Cíes

O Parque Nacional das Illas Atlánticas de Galicia constitúe un dos mellores lugares para coñecer os fondos mariños de Galicia. As augas cristalinas das Illas Cíes (situadas no municipio de Vigo) convídannos a bañarnos cada verán e albergan na súa contorna inigualable unha incrible reserva de especies mariñas. O arquipélago é ideal para a práctica de inmersións, xa que a súa riqueza ecolóxica permite mesmo aos máis novatos gozar dun paraíso mariño a tan só 50 metros da costa. Aínda así, os mergulladores profesionais tamén poderán penetrarse nas marabillas que nos ofrecen estas augas, xa que existen rutas para todos os niveis. 

Illa de Ons 

Formando tamén parte do Parque Nacional dás  Illas Atlánticas de Galicia, a Illa de Ons (pertencente ao concello de Bueu) é un estupendo destino para realizar prácticas de inmersión. A vida mariña que se pode apreciar é similar á de Cíes e destaca tamén polo seu gran valor ecolóxico e polos beneficios que para a conservación supón atoparse dentro dunha área protexida. Mergullándote nas augas desta illa situada na entrada da ría de Pontevedra poderás achegarte a un incalculable número de especies. Ademais, ao ter unha menor afluencia de xente que as Illas Cíes, os trámites burocráticos para os permisos lévanse a cabo con moita máis axilidade.

Illa de Rúa

Moito menos coñecida e máis pequena que as illas máis famosas da ría de  Arousa,  a Illa de Rúa é un lugar que ben merece unha visita por parte dos afeccionados ao turismo subacuático. Trátase dun pequeno illote rochoso de 4 hectáreas de superficie e que xorde duns fondos de area grosa. Alí, un poderase mergullar coas condiciñonss máis básicas debido á súa pouca profundidade, aínda que se debe ter en conta a visibilidade reducida que pode existir na contorna. Ademais, permítense realizar dúas inmersións moi diferentes, unha na parte noroeste da illa e outra na parte sur. En ambas poderemos atopar flora e fauna mariña moi diversa, como cenorias de mar, polbos, nécoras,  salpas ou  maragotas, entre moitas outras.

Pecio “ Achondo”

Se es mergullador avanzado e che gusta a historia, non podes esquecer mergullarte para observar nos restos do Achondo, un pesqueiro de orixe vasca afundida en 1986 que dá refuxio a peixes de diversas especies. Situado a unha profundidade máxima de 38 metros, atópase entre as illas Ronseis e Cíes nun fondo de area e rocha, sendo o máis impoñente da Ría de Vigo. O que máis sorprende son os seus case 40 metros de eslora e a súa  popa de madeira que, ao requirir dunha inmersión profunda, poderá ser contemplada polos submarinistas máis profesionais. O seu excelente estado de conservación e a súa situación xeográfica fan desta inmersión unha das máis espectaculares das Rías Baixas.

Pecio “Aries” 

Outro pesqueiro que non podes esquecer se queres mergullarte en Galicia é o Aries, un antigo cargueiro que realizaba unha liña regular entre algúns portos de Galicia e Marrocos e servía tamén como transporte de diferentes cargas. Conta cun gran número de visitas, pois é o máis accesible da Ría de Arousa: permite gozar dunha inmersión a pouca profundidade (entre 14 e 21 metros). A embarcación, que se atopa hoxe en boas condicións, conta cunha marabillosa contorna repleta de fauna e flora mariña, como inmensos campos de cenorias de mar, nécoras, centolas,  maragotas ou fanecas.

Mercante “Galdstar”

Situado no fondo da Ría de Viveiro, este mercante xace nun fondo areoso a 45 metros de profundidade. A zona destinada ao mergullo comprende entre 40 e 50 metros a través das dúas partes nas que está dividido, onde se pode contemplar toda a vida que hai no seu arredor. Os submarinistas que penetren nestas augas poderán observar unha gran diversidade de fauna na contorna, ademais de que a propia estrutura está repleta de espirógrafos, gorgonias e esponxas que crean un espectáculo visual cheo de cores.

Illas Cíes

El Parque Nacional das Illas Atlánticas de Galicia constituye uno de los mejores lugares para conocer los fondos marinos de Galicia. Las aguas cristalinas de las Illas Cíes (situadas en el municipio de Vigo) nos invitan a darnos un baño cada verano y albergan en su entorno inigualable una increíble reserva de especies marinas. El archipiélago es ideal para la práctica de inmersiones, ya que su riqueza ecológica permite incluso a los más novatos disfrutar de un paraíso marino a tan solo 50 metros de la costa. Aún así, los buceadores profesionales también podrán adentrarse en las maravillas que nos ofrecen estas aguas, ya que existen rutas para todos los niveles. 

Illa de Ons

Formando también parte del Parque Nacional das Illas Atlánticas de Galicia, la Illa de Ons (perteneciente al municipio de Bueu) es un estupendo destino para realizar prácticas de inmersión. La vida marina que se puede apreciar es similar a la de Cíes y destaca también por su gran valor ecológico y por los beneficios que para la conservación supone encontrarse dentro de un área protegida. Sumergiéndote en las aguas de esta isla situada en la entrada de la ría de Pontevedra podrás acercarte a un incalculable número de especies. Además, al tener una menor afluencia de gente que Cíes, los trámites burocráticos para los permisos se llevan a cabo con mucha más agilidad.

Illa de Rúa

Mucho menos conocida y más pequeña que las islas más famosas de la ría de Arousa, la Ila de Rúa es un lugar que bien merece una visita por parte de los aficionados al turismo subacuático. Se trata de un pequeño islote rocoso de 4 hectáreas de superficie y que surge de unos fondos de arena gruesa. Allí se podrán sumergir los buceadores con las certificaciones más básicas debido a su poca profundidad, aunque se debe tener en cuenta la visibilidad reducida que puede existir en el entorno. Además, se permite realizar dos inmersiones muy diferentes, una en la parte noroeste de la isla y otra en la parte sur. En ambas podremos encontrar flora y fauna marina muy diversa, como zanahorias de mar, pulpos, nécoras, salpas o maragotas, entre muchas otras.

Pecio “Achondo”

Si eres buceador avanzado y te gusta la historia, no puedes olvidar sumergirte para observar en los restos del Achondo, un pesquero de origen vasco hundido en 1986 que da refugio a peces de diversas especies. Situado a una profundidad máxima de 38 metros, este pecio se encuentra entre las islas Estelas y Cíes en un fondo de arena y roca, siendo el más imponente de la Ría de Vigo. Lo que más sorprende son sus casi 40 metros de eslora y su popa de madera que, al requerir de una inmersión profunda, podrá ser contemplada por los submarinistas más profesionales. Su excelente estado de conservación y su situación geográfica hacen de esta inmersión una de las más espectaculares de las Rías Baixas.

Pecio “Aries” 

Otro pecio que no puedes olvidar si quieres sumergirte en Galicia es el Aries, un antiguo carguero que realizaba una línea regular entre algunos puertos de Galicia y Marruecos y servía también como transporte de diferentes cargas. Cuenta con un gran número de visitas, pues es el más accesible de la Ría de Arousa: permite disfrutar de una inmersión a poca profundidad (entre 14 y 21 metros). El pecio, que se encuentra hoy en buenas condiciones, cuenta con un maravilloso entorno repleto de fauna y flora marina, como inmensos campos de zanahorias de mar, nécoras, centollas, maragotas o fanecas.

Mercante “Galdstar”

Situado en el fondo de la Ría de Viveiro, este mercante yace en un fondo arenoso a 45 metros de profundidad. La zona destinada al buceo comprende entre 40 y 50 metros a través de las dos partes en las que está dividido, donde se puede contemplar toda la vida que hay a su alrededor. Los submarinistas que se adentren en estas aguas podrán observar una gran diversidad de fauna en el entorno, además de que la propia estructura está repleta de espirógrafos, gorgonias y esponjas que crean un espectáculo visual lleno de colores.

Catedral de Santiago

A Catedral de Santiago é a maior obra de arte románica en España e cada ano recibe a decenas de milleiros de peregrinos que realizan o Camiño e a outros moitos visitantes que non queren perderse a atracción principal dunha cidade cuxo centro histórico foi declarado patrimonio da humanidade pola Unesco. Situada na capital galega, non podes esquecer achegarte a ela se viaxas a Galicia. É certo que a beleza da súa fachada pódese admirar dende a Praza do Obradoiro, pero a experiencia de visitar o seu interior é inigualable e permite contemplar outros dos seus múltiples atractivos.

Para descubrir o monumento a fondo é necesario reservar unha visita mediante a súa páxina web. Hai diferentes entradas segundo as preferencias do usuario: a primeira dá acceso a un percorrido completo polo Museo da Catedral e a visita ao Pórtico da Gloria, mentres que a segunda só permite o acceso ao Museo. Ambas están dispoñibles durante todo o verán pero, debido á crise sanitaria, o horario redúcese (de martes a domingo entre as 10:30 e as 14:30 horas). Unha terceira modalidade de entradas inclúe a visita ao museo de arte sacra da parroquia de Santa María de Sar, aínda que esta aínda non reabriu as súas portas.

Se queres saber máis, visita a súa páxina web e reserva: http://catedraldesantiago.es/

Illas Cíes

Arquipélago situado na entrada da Ría de Vigo, as illas Cíes son un dos lugares máis populares de Galicia, xa que constitúen un importante patrimonio natural. De feito son un dos principais espazos do Parque Nacional Marítimo-Terrestre das Illas Atlánticas de Galicia. Moitos turistas non se queren perder as súas espectaculares paisaxes, as súas praias de area fina e as súas augas cristalinas, atractivos todos eles que mereceron a atención nos últimos anos de medios de comunicación de todo o mundo. Para acceder ás Cíes é necesario pedir unha autorización a través da web do Parque Nacional e, ademais, reservar por adiantado un dos barcos que parten dende varios municipios próximos, como Vigo, Cangas ou Baiona. Ademais, hai un cámping nas illas que permite pasar a noite alí e facer que a experiencia de visitalas sexa aínda máis completa. Tamén é preciso reservar praza con antelación.

Nesta web poderás solicitar a autorización para acceder ás illas que é necesaria tamén para poder reservar praza nos barcos. https://autorizacionillasatlanticas.xunta.gal/

Praia das Catedrais

A praia das Catedrais é un emblemático espazo natural pertencente ao municipio de Ribadeo e situado na costa da provincia de Lugo. A singularidade do areal e o motivo da súa fama reside no conxunto de arcos de rocha que foron esculpindo as augas do mar Cantábrico co paso dos anos ao golpear incesantemente a pedra. Este conxunto de cantís poden acadar ata os 30 metros de altura e impresionan a todo aquel que se achega.

A beleza desta paisaxe natural pode contemplarse dende os carreiros ou os miradoiros, para o que non é necesario facer ningunha reserva. Con todo, a mellor maneira de contemplalo en todo o seu esplendor é baixar ata a area cando hai baixamar e pasear por debaixo dos arcos, escoitando a ondada. Por iso, é importante comprobar os horarios das mareas e solicitar unha entrada de forma gratuíta.

Fai a túa reserva en https://ascatedrais.xunta.gal/monatr/inicio

Cova do Rei Cintolo

A  Cova  do Rei  Cintolo é a cova natural máis grande de Galicia, con máis de 6.500 metros de lonxitude. Situada en  Argomoso, dentro do municipio lucense de Mondoñedo, no seu interior pódense observar espectaculares formacións de estalactitas e estalagmitas e a súa estrutura laberíntica está repartida en diferentes galerías de orixe cárstica. Estas peculiaridades, xunto ás lendas que rodean a zona, fan que este lugar teña unha interesante personalidade xeolóxica que moitos visitantes non se queren perder.

Para acceder á cova é necesario participar no programa de visitas, facendo unha reserva con mínimo dun día de antelación. Estas rutas realízanse mediante un atractivo percorrido priorizando a seguridade, en grupos guiados e reducidos con idade mínima de 12 anos. O prezo é de 15 euros por persoa. Para programar o acceso á cova ou solicitar información hai que poñerse en contacto coa oficina de turismo de Mondoñedo ou chamar ao 982 507 177.

Parque Natural do Invernadeiro

O Parque Natural do Invernadeiro é un espazo natural agochado no Macizo Central, concretamente nos montes do municipio de Vilariño de Conso. Con case 6.000 hectáreas, trátase dun paraíso no que predominan as paisaxes rochosas e as verdes e ondulantes montañas. A zona caracterízase pola súa riqueza e diversidade  faunística e botánica, creando un importante espazo de interese tanto natural como cultural. As distintas rutas trazadas e marcadas no parque permiten gozar das súas variadas paisaxes, internarse en bosques centenarios e tratar de observar a fauna diversa que o poboa.

Para visitalo é necesario solicitar con antelación un permiso de acceso expedido por escrito polo Servizo de Conservación da Natureza de Ourense e realizar todos os percorridos a pé polas rutas marcadas. Podes enviar un correo electrónico á dirección servizo.conservacion.natureza.ourense@xunta.es ou chamar aos seguintes números de teléfono: 988 386 376 – 988 386 029.

Torre de Hércules

A Coruña pode presumir de dispoñer no seu territorio do faro romano en funcionamento máis antigo do mundo, a Torre de Hércules. Declarado Ben de Interese Cultural e Patrimonio da Humanidade, este edificio traslada a calquera que o visita a unha época de mitos e de lendas. A pesar de que a orixe da torre é descoñecida, sábese que foi reedificada polos romanos no século I e desde entón foi un punto de referencia para os navegantes.

Para introducirse no máis fondo deste emblemático monumento hai que unirse a unha visita guiada, xa que o ingreso realízase por franxas horarias de 15 minutos, cun acceso limitado a grupos dun máximo de 17 persoas. As tarifas varían entre 1,5€ e 3€, aínda que en casos concretos o acceso é gratuíto. É posible adquirir a entrada no centro de atención ao visitante xusto antes de acceder ao recinto, pero tamén se pode adquirir cun día de antelación, algo recomendable en épocas de gran afluencia turística.

Para máis información, visite a súa páxina web: http://www.torredeherculesacoruna.com/

Illa de Ons

O arquipélago de Ons está situado na entrada da Ría de Pontevedra e pertence ao municipio de Bueu. Do mesmo xeito que ocorre coas Illas Cíes, é un espazo natural paradisíaco incluído no Parque Nacional das Illas Atlánticas. A illa principal destaca polas súas paisaxes, as súas praias, as súas rutas e o seu pobo costeiro, e é ideal para realizar unha escapada no verán.

Para explorar esta contorna natural é necesario solicitar unha autorización a través da páxina web do parque nacional. Unha vez cumprimentado o formulario e obtida a autorización, o seguinte paso é escoller a navieira coa que chegar ao destino final. Os barcos parten desde dende Vigo, Baiona, Bueu, Cangas, Portonovo e Sanxenxo. Ons tamén dispón dun cámping no que é posible pasar a noite.

Pide a túa autorización: https://autorizacionillasatlanticas.xunta.gal/illasr/inicio#

Situación – Nas Rías Baixas. Componse de catro arquipélagos que son Cortegada e Sálvora na ría de Arousa, Ons fronte á ría de Pontevedra e Cíes cerrando a ría de Vigo.

Superficie – 8.332,80 ha (1.194,80 ha terrestres e 7.138 ha mariñas). En concreto: Cíes (2.658 ha marítimas e 433 ha terrestres), Ons (2.171 ha marítimas e 470 ha terrestres), Sálvora (2.309 ha marítimas e 248 ha terrestres) e Cortegada (43,8 ha terrestres).

Acceso – Servizo regular de transporte marítimo de pasaxeiros ás Cíes desde os portos de Vigo, Baiona, e Cangas en temporada alta. De igual xeito, a Ons desde Portonovo, Sanxenxo, Bueu e Marín. Servizo de guía a Cortegada desde Carril (Vilagarcía de Arousa). Sálvora, sen servizo marítimo de transporte ten ademais acceso restrinxido.

Servizos – Aloxamento: só nas Cíes e Ons. Comida: só Cíes e Ons contan con servizos de restauración.

Máis información – Sede do Parque Nacional: Rúa Eduardo Cabello s/n, Edif. CETMAR, Bouzas (Vigo). Tel: 986246550.

Equipamentos – Centro de Interpretación Illas Cíes. Punto de Información Illa de Ons (Tel. 986 687 696). Observatorios de aves (illa de Ons e illas Cíes).

View Larger Map

Atlántica maxestade

Navegar cara ao poñente é unha das grandes aventuras do litoral galego. Existen as illas galegas, estes son os seus nomes: Cíes, Ons, Sálvora e Cortegada. Palabras arquipélago de augas o bastante turquesa e area suficientemente branca para evocar praias caribeñas… “ata que metes un dedo na auga”. Isto afirma como mérito o diario The Guardian ao considerar o areal de Rodas nas Cíes como o mellor do mundo. Augas frías coas mellores propiedades do océano para a vida submarina e historias singulares de pecios afundidos.