Cortegada, Sálvora, Ons , Cíes e o espazo marítimo que as rodea, entran dentro deste espazo protexido. 

CÍES 

Os romanos coñecíana como a illa dos deuses, e a verdade é que aquí se agochan verdadeiros tesouros da natureza. Atopámonos con paisaxes de cantís escarpados, e fondos mariños protexidos de riqueza excepcional, onde habitan especies únicas e onde ademais se atopa unha das mellores praias do mundo, a de Rodas. 

Augas cristalinas e area fina rodean a parte máis suave do arquipélago. Pero sen dúbida hai moito máis que ver aquí. O roteiro do Faro é o máis coñecido, ofrecéndoche algunhas das vistas máis espectaculares da ría de Vigo. 

Esta illa, que permite un máximo de 1.600-1.800 visitas diarias, ofrece zona de acampada para quen queira gozar deste paraíso máis dun día. 

Para poder coñecer Cíes necesitarás un permiso da Xunta e reservar, no caso de que decidas acampar, a túa estancia no cámping aquí.

Máis información sobre esta illa, aquí.

ONS 

Presidindo a entrada á ría de Pontevedra atopámonos coa irmá máis coñecida das Cíes, a Illa de Ons. 

Se che gusta camiñar, recomendámosche que probes un par de camiños de sendeirismo nas que descubrirás os segredos mellor gardados desta insua. O Roteiro do Sur levarache a coñecer a Laxe dos Cregos, un sarcófrago antropomorfo medieval cheo de lendas, pero tamén ascenderás ata o miradoiro de Fedorentos, desde onde atoparás unha panorámica incrible da illa da Onza, as Illas Cíes, a Costa da Vela e a ría de Aldán. E seguindo o camiño chegarás ata o famoso Buraco do Inferno, unha formación xeolóxica de 45 metros de desnivel que foi creando o mar tras anos de azoutes. Non poderás deixar de visitar o seu faro, pero tampouco as súas praias: Melide, Canexol, Pereiró, Dornas… 

O número máximo de visitas permitido ao día aquí é de 1.200-1.300 persoas, e para acceder á illa deberás solicitar un permiso á Xunta. E como tamén conta con zona de acampada terás a oportunidade de reservar aquí.

Atoparás máis información sobre Ons aquí.

SÁLVORA

Quizais é a menos coñecida de todas as illas que conforman o Parque Nacional Marítimo Terrestre das Illas Atlánticas, pero non por iso menos importante. Sálvora pode presumir de flora, fauna, patrimonio histórico e lendas. Situada na entrada da Ría de Arousa, presenta unha paisaxe suave onde predominan as praias e zonas dunares e os bolos/birlos, pequenos bloques graníticos que poderás ver por toda a illa. 

En 1770 construíuse a primeira fábrica de Secado e Salgadura de Peixe de Galicia, que sería coñecida como “O Almacén”. E do traballo na fábrica naceu a aldea, que chegou a ter uns 70 habitantes instalados de maneira permanente na illa. Actualmente hai un roteiro establecido que leva ata o núcleo de casas pero só pódese realizar acompañados dun guía autorizado. 

A cota máxima de visitantes diarios rolda as 200 persoas. 

Máis información aquí

CORTEGADA 

Cando hai marea baixa case se pode chegar a pé. Situada a uns 600 metros da costa de Carril, atópase Cortegada, coñecida como o bosque flotante pola gran vexetación que alberga. E é que aquí nos podemos atopar cunha rareza botánica que é visitada por expertos de todo o mundo, un parque de loureiros. 

Pero hai moitas máis cousas que ver, como a ermida da Virxe dos Milagros, de 1652. Contan que atraía a moitos peregrinos polas súas bondades curativas. Desde este punto parten os 2 roteiros circulares nos que poderás coñecer todos os tesouros naturais que agocha a illa. 

A cota máxima de visitantes diarios é de 250 persoas. 

Máis información aquí

COMO VISITAR AS ILLAS

Para poder visitar calquera das 4 illas terás que acceder en embarcación privada, solicitando un permiso de navegación e posteriormente o de fondeo. No caso de Cortegada e Sálvora faino con antelación debido a que só se permíte un máximo de 15-20 ancoraxes diarias. 

A outra alternativa para poder visitar calquera dos arquipélagos é poñerte en contacto coas navieiras que organizan visitas guiadas.  

Ademais, entre as actividades que poderás realizar nas 4 illas atópase o mergullo, que tamén necesita un permiso especial.

E se quedaches con ganas de saber máis sobre o Parque Nacional Marítimo Terrestre das Illas Atlánticas de Galicia, atoparás toda a información aquí.

Cortegada atópase a tres cuartos de hora en coche da capital provincial ourensá. É unha pequena vila de apenas 1.100 habitantes, recollida e apracible, con rúas estreitas que descenden pouco a pouco cara ao río Miño. Alí viviu os seus últimos anos o escritor Fermín Bouza Brey.

A existencia de augas mineiromedicinais na zona coñécese desde hai séculos e atopáronse documentos datados no século XV que as mencionan, relacionándoas coas propiedades do daquela poderoso mosteiro de Celanova. Mais foi no século XIX cando o termalismo se converteu nunha forma de turismo especialmente apreciada polas clases acomodadas, e tamén polos que, sen selo tanto, buscaban remedios para enfermidades ou simplemente para o cansazo dunha vida dura.

Nesta época, as pozas termais de Cortegada eran pouco máis que fontes que canalizaban as augas medicinais, aínda que co tempo foron instalándose casetas para acoller ao público que acudía principalmente nos meses de verán. En inverno, estas estruturas efémeras desmontábanse e agardaban almacenadas ata o inicio dunha nova temporada. A finais do XIX, cando máis auxe alcanzou o fenómeno termal, chegou a construírse un edificio, que acabou danado polas correntes do Miño.

O sucesor tería que esperar a que o vento da historia fose propicio. Foi finalizado en 1937, e disto dá fe un acusado aspecto art decó. Trátase dun edificio feito en formigón no que destaca a decoración exterior, principalmente o frontón que adorna a parte superior da porta. A terraza está literalmente colgada sobre o Miño, voando sobre a auga e, en certas épocas do ano, practicamente flota sobre ela. Non foi sempre así, posto que o nivel da corrente subiu de xeito considerable co levantamento nos anos sesenta do pasado século do encoro de Frieira, augas abaixo, no límite entre as provincias de Ourense e Pontevedra e xa case na fronteira con Portugal. O antigo baño de Cortegada atraía fundamentalmente a clientes chegados da contorna, e nunca alcanzou a fama doutros balnearios coma o de Mondariz ou o da Toxa, pese á riqueza e fermosura da natureza que o rodea.

O edificio contemporáneo, inaugurado hai uns anos, sitúase canda unha das primeiras construcións, feita en 1818 para aproveitar os chamados baños do monte, que abrollan na aba por enriba do balneario de 1937. É un establecemento moderno, con instalacións de última xeración. Para poñelo en funcionamento houbo, en primeiro lugar, que recuperar o manancial orixinal, estragado polas riadas e o encoro, captándoo cunha cata a seis metros de profundidade. As augas son, segundo explica a empresa xestora do complexo, sulfuradas, bicarbonatadas, fluoradas, sódicas e litínicas, e saen do subsolo a unha temperatura de 26 graos centígrados. Son beneficiosas para enfermidades da pel, do aparello dixestivo e do fígado.