Túnica, cánticos e rezos. Terror ao redor da Santa Compaña.

Sigo a procesión cunha machada de cera, son unha parte deles que aterroriza a aldea. Establezo amizade con pantasmas e visións bañando en terror aos pobres espíritos.”

Aproxímase a Noite de Defuntos e igual que o fixo o grupo vigués Golpes Bajos en 1984 coa canción ‘Santa Compaña’, lembramos unha das historias máis arraigadas e terroríficas da mitoloxía galega.

Cérrense xanelas, atránquense portas. Encoméndate ao Santo! A Santa Compaña!

Para quen non a coñeza aínda, a Santa Compaña é unha procesión de almas en pena en busca de vivos que percorre as terras galegas atemorizando aos camiñantes que se cruzan no seu camiño. Á fronte desta compañía fantasmal atópase unha figura espectral, alta e extremadamente delgada, a Estadea. A lenda conta que visten con roupas longas e escuras -xeralmente túnicas negras-, percorrendo os pobos e montes en busca de novas ‘vítimas’ que porten a cruz que encabeza a peculiar comitiva. Todos xuntos percorren os camiños próximos aos camposantos en busca de alguén para anunciarlle a súa morte ou a dun coñecido seu. O mortal, neste caso, tería dúas opcións -ningunha mellor que a outra-: morrer poucos días despois ou pasar a cruz a outro desventurado que se cruzase no percorrido, sendo este o novo ‘líder’ da marcha, e librándose así do desenlace mortal.

Desde logo, se nos topamos con ela, saberémolo. Os que ‘din’ tela visto, afirman sentir un calafrío ao seu paso. E ao cheiro a cera das velas que os iluminan, súmaselle ademais, o ruído de cadeas contra o chan, o son dunha pequena campaíña e unha serie de cánticos que inquietan ao máis escéptico.

En calquera caso, está claro que a súa aparición non agoira nada positivo senón que -case sempre- é sinónimo de traxedias. Para evitalo, din que existen distintas formas de librarse das consecuencias da Santa Compaña. Principalmente é conveniente non saír a altas horas da noite por certos lugares e, máis aínda se cabe, debemos evitar saír nas noites de lúa chea. Pero, se o ‘tropezo’ resulta ineludible podemos: (1) Marcar no chan un círculo que nos rodee por completo e non ter contacto visual coa procesión, (2) Tirarnos ao chan, pechar os ollos e rezar para non ser vistos e (3) Se se dá o caso e é posible facelo, refuxiarse xunto a un ‘cruceiro’ porque, conta a lenda, que a Santa Compaña non pode capturar aos vivos que se refuxian neste símbolo da arquitectura galega.

Con todo, é necesario lembrar que a forma na que se presenta a Santa Compaña ou os métodos para fuxir dela son diversos. Matices aparte, a historia desta procesión revívese cada ano coincidindo coas datas nas que maior número de aparicións ‘se rexistran’, a noite entre o 31 de outubro e o 1 de novembro e a noite de San Xoan.

Sexa como for, lendas como a do Cemiterio de Mondariz (un lugar propio das mellores películas de medo, cun aspecto inquietante e rodeado de bosque onde se viviu unha das aparicións da Santa Compaña ), crecen ao redor desta temida figura tan propia desta terra onde a maxia e o enigmático se apoderan de cada recuncho.

Deixar una contestación

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *