O pedrón de Padrón, comezo da tradición xacobea

A historia do pedrón custodiado na igrexa de Santiago en Padrón é desas que se afunden na néboa dos tempos. Orixinariamente unha ara romana, a tradición xacobea lígao coa traslatio, a chegada por mar do corpo do Apóstolo desde Palestina a Galicia, afirmando que esta foi a pedra na que a barca apostólica se amarrou cando tocou terra.

O pedrón é, como o seu nome xa anuncia, un pedazo de granito tallado de considerable tamaño (mide 167 centímetros de alto) que, en orixe, serviu como ara (altar) nas cerimonias dedicadas ao deus Neptuno. Na súa superficie pode lerse a inscrición NO ORI ESES D S P, que os expertos traducen como “a Neptuno coas achegas dos irienses”, o que os leva a confirmar a advocación ao deus romano das augas. Moi posteriormente o pedrón foi “cristianizado” coa adición dunha cruz gravada. Tamén se di que a peza puido ser utilizada de novo nalgún momento como elemento para amarrar as embarcacións que remontaban o río Ulla e posteriormente o Sar desde a ría de Arousa.

A narración xacobea dálle a este pedazo de rocha, xa relevante polo seu pasado romano, un papel importante no periplo do corpo de Santiago o Maior desde as costas de Palestina ata as de Galicia. Segundo a lenda, Atanasio e Teodoro, discípulos do Apóstolo, trouxeron os seus restos por mar cruzando o Mediterráneo, atravesando as columnas de Hércules (o estreito de Xibraltar) e bordeando a brava costa atlántica da Península Ibérica. A traslatio marítima, conmemorada hoxe ao longo da ría de Arousa cun via crucis construído sobre illotes naturais, remataría en Padrón, coa chegada da barca ao porto de Iria Flavia. Alí sería amarrada a nave ao pedrón e desembarcado o corpo camiño do outeiro de Libredón, na actual Compostela, onde acabaría sendo enterrado e redescuberto oito séculos despois polo eremita Paio. Curiosamente, este feito remataría por provocar o traslado do bispado de Iria Flavia a Santiago, afondando nas idas e vidas da historia que se teñen dado entre as dúas localidades, separadas por menos de vinte quilómetros.

O pedrón atópase hoxe baixo o altar maior da igrexa de Santiago, un dos puntos máis fermosos do pequeno e coidado casco antigo de Padrón. O templo ten orixe medieval, aínda que a maior parte do edificio actual é dun sobrio neoclasicismo.

A localización é, desde logo, privilexiada: mirando a súa portada principal cara ás estreitas rúas medievais da vila e nun dos estremos do paseo do Espolón, á beira do moi rosaliano río Sar, xunto á antiga ponte que o cruza. Paga a pena atravesar o curso de auga para achegarse á fonte do Carme, construída no século XVI e reedificada no XVIII. Sobre os canos dos que abrolla a auga colocouse no seu momento un fermoso relevo acerca a viaxe apostólica coa que comezou, segundo a lenda, a tradición xacobea. A parada, tanto para os peregrinos que percorren o Camiño Portugués como para os visitantes que se achegan a coñecer Padrón, é obrigada.

Deixar una contestación

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *