Gundián, pontes que asombran

Catro pontes atravesan o río Ulla á altura de Ponte Ulla, unindo as provincias de Pontevedra e da Coruña. Calquera deles é a mostra dunha época e do progreso das comunicacións; os dous viadutos ferroviarios resultan, ademais, auténticos fenómenos da enxeñaría.

A ponte máis antiga é de mediados do século XVIII. Na zona existiron previamente outras, máis as enchentes do Ulla sempre acabaron por danalos, obrigando aos veciños a utilizar algunha das múltiples barcas que atravesaban a corrente ata non hai tanto tempo. O que sobreviviu atribúese ao arquitecto santiagués Tomás del Río e por el pasa o Camiño do Sueste a Compostela. Desemboca na rúa principal da vila de Ponte Ulla, xunto á fermosa igrexa de Santa María Madalena, con trazas románicas na cabeceira. A ponte que fai atravesar o río á actual estrada N-525 é a menos interesante das catro e foi construída nos anos setenta do século pasado, cando resultou evidente que a orixinal xa non era capaz de acoller o tránsito moderno.

En canto ás pontes do ferrocarril, a vista das dúas superpoñéndose e superando o fondo cavorco é unha imaxe impresionante. A máis antiga foi edificada para servir ao trazado do ferrocarril entre Ourense e Santiago. Escolleuse o lugar máis estreito da contorna, nas feroces penas do lugar chamado San Xoán da Cova. O proxecto estivo cocéndose desde os anos 20 do século pasado, máis o viaduto non se abriu ata 1958, tras máis dun decenio de penosa construción. O resultado é unha fermosa ponte de pedra con armazón de ferro, de corte clasicista e situada a máis de oitenta metros de altura sobre o leito do río. Un pouco máis arriba do seu comezo en terras pontevedresas existe un miradoiro desde o que se obteñen vistas espectaculares da comarca da Ulla, alcanzando a panorámica moitos quilómetros e concellos á redonda. Se o que se quere é admirarse ante a profundidade do val, é mellor facelo desde o lado coruñés, no miradoiro de Gundián.

En canto á moderna, proxectada para facer pasar por ela os trens de alta velocidade, os enxeñeiros tiveron que contemplar a necesidade de protexer unha construción tan alta dos fortes ventos que se producen nun val tan profundo, e o feito de que a estrutura se atope entre dous túneles. Durante semanas, os veciños e os automobilistas que pasaban pola estrada inferior puideron observar todo un prodixio da técnica: como dous carros de construción avanzaban pouco a pouco, un desde a ladeira situada no Concello da Estrada e outro desde o de Vedra, para se xuntar con precisión milimétrica a medio camiño, sobre o espectacular arco apuntado que sostén a estrutura. O resultado é o viaduto máis alto da rede española de tren de alta velocidade, pois o arco central aproxímase aos 170 metros de luz. Nove columnas sobre o terreo e cinco máis sobre o arco sosteñen os seus 630 metros de longo; o deseño imita, actualizándoo, o do seu predecesor, e recibiu o Premio San Telmo en 2011 á mellor obra de enxeñería civil edificada en Galicia. As obras remataron en 2010, dando a este paso natural do Ulla o seu aspecto actual.

Deixar una contestación

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *