Enciña da Lastra, orquídeas e bosques mediterráneos

O Parque Natural da Enciña da Lastra é unha anomalía dentro da vexetación á que nos ten habituados Galicia. Indícao o seu mesmo nome, que se refire á aciñeira, un tipo de árbore pouco común nestas latitudes e máis propio do clima mediterráneo. Porén, aquí, no estremo nordés da provincia de Ourense, abunda debido á particularidade dun clima máis cálido que a media e un terreo marcado pola rocha calcaria.

A Enciña da Lastra atópase no concello ourensán de Rubiá, pertencente á comarca de Valdeorras e fronteirizo co Bierzo leonés. Chegar é doado, pois o parque está atravesado pola estrada N-120, que une Ponferrada con Ourense. É probablemente o lugar máis seco de Galicia, unha comunidade moi coñecida precisamente polo contrario, pola abundancia de chuvias: aquí a precipitación media anual é de 594 mm e a temperatura media, de preto de 13 graos centígrados.

Estas condicións fan que na zona medren, ademais das aciñeiras, matogueiras máis propias do clima mediterráneo, tomiño e mesmo varias especies de orquídeas, que se mesturan cos máis comúns castiñeiros dando lugar a unha variedade vexetal sen comparación en Galicia. O feito de que o terreo sexa calcario dota á paisaxe de cores ocres moi distintivas, e atrae a aves de rapina (aguias reais, falcóns peregrinos e mesmo voitres)  e grandes colonias de morcegos que se ven atraidos polas covas (palas, segundo lles chaman na zona) e polos canóns fluviais que se forman arredor do Sil, o río que atravesa o parque; e tamén réptiles e anfibios difíciles de ver noutras partes de Galicia.

Cruzan o Parque Natural da Enciña da Lastra dez rutas de sendeirismo moi interesantes para coñecelo, e para visitar varias aldeas pintorescas que reteñen toda a beleza dos vellos tempos. Oulego, O Robledo, O Porto, Biobra, Pardollán… son pequenas localidades colgadas nas abas dos montes, á sombra de enormes formacións calcarias que se poden observar grazas a unha ampla rede de miradoiros. Os impoñentes penedos de Oulego, que desafían o ceo coas súas cristas aguzadas; e a pena Falcoeira, distinguible desde boa parte da bisbarra son probablemente as dúas elevacións máis coñecidas. En moitos dos camiños é posible observar, alá ao lonxe, dominando a paisaxe e gran parte do ano cuberta de neve, a cima de Pena Trevinca, punto máis elevado da Comunidade Autónoma.

É conveniente facer as rutas protexido do sol, se se camiña en verán, pois nas horas do mediodía o calor aperta; e provistos de auga para refrescarse. Tamén é moi recomendable facer pouco ruído, para poder observar algúns dos moitos animais que teñen nesta zona o seu único refuxio en Galicia. Para visitar as covas é necesario informarse con antelación e pedir permiso. A Pala da Zorra, con 600 metros de galerías e sete bocas de entrada; a Pala Pumbeira, con entrada en lancha desde o encoro de Penarrubia; e a Pala da Campá, de inconfundible eco, están entre as grutas máis populares da Enciña da Lastra.

Deixar una contestación

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *