O BOSQUE ENCANTADO DE ALDAN (PONTEVEDRA)

A Finca de Frendoal, tamén coñecida polos veciños do lugar como o Bosque Encantado, atópase na parroquia de Aldán, pertencente ao concello de Cangas, na comarca do Morrazo, Pontevedra.

Esta leira formaba parte da coñecida como Casa Torre de Aldán, propiedade dos Condes de  Canalexas, e no seu momento foi utilizaba como lugar de lecer dos condes e os seus convidados. A propiedade quedou separada da leira principal pola construción da estrada que une Cangas con Bueu e máis tarde foi doada ao Concello de Cangas, que decidiu deixala para uso e goce dos veciños e visitantes. É nese momento cando comeza a súa fama como Bosque Encantado.

Pese de tratarse dun lugar moi coñecido, a súa localización non se atopa ben sinalizada e non é doado chegar. Debemos tomar a estrada PO-315 que vai de Aldán a Moaña, e no quilometro 109 atoparemos unha desviación, que chega ata unha pequena ponte medieval e un lavadoiro rústico (Lavadoiro das Pardellas). Neste punto atópase a entrada ao bosque.

Unha vez alí, un camiño lúgubre rodeado de árbores autóctonas, como carballos, castiñeiros, bidueiros ou loureiros, e que transcorre paralelo ao río (ou regato) Orxas, lévanos ata un pequeno castelo con foso e ponte levadizo do que só se atopa a estrutura, pero que fará as delicias dos máis pequenos. Construído na década dos 60, nunca chegou a terminarse, pero o seu estado actual, cuberto de musgo e enredadeiras, axuda a incrementar o ambiente máxico do parque. É un lugar ideal para sentar nalgún dos bancos de pedra que o rodean, descansar e escoitar o son da auga e o vento entre as follas das árbores.

É precisamente a súa frondosa arboredo, que forma un teito natural de polas, xunto coa espesa vexetación, o que deu a esta leira a súa fama de encantada.

Un pouco máis adiante atopámonos co denominado Arco dos Mouros ou Arco da Condesa. Trátase dun pequeno acueduto de mampostería medieval, aínda que de orixe romana, que se atopa no interior da leira. Era o encargado de levar auga desde unha mina de auga próxima, ata as leiras do pazo. Hoxe só se conserva unha das arcadas orixinais baixo a que pasa o camiño que percorre o parque.

Trátase dunha curta ruta, aínda que chea de encanto, onde o mellor é a sensación de silencio e desconexión que a camiñada proporciona ao camiñante. As construcións abandonadas, as grandes árbores, o arrolo do regato fan que este efecto fantasmal se intensifique dando a sensación ao viaxeiro de atoparse nun auténtico Bosque Encantado.

A experiencia pódese completar realizando a Senda dos Muíños do río Orxas (Muíño do  Xangarelo, Muíño dá Granxa e o Muíño de Nores), muíños hidráulicos que resultan un conxunto digno de ver.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *